Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wr 79/10

Uzasadnienie

S. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu określając, że jest to "skarga w sprawie przewlekłości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. ul. K. [...] – na decyzję nr [...] z dnia [...] r.".

Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia 11 lutego 2011 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego oświadczenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi – czy złożona przez niego skarga z dnia 29 listopada 2010 r. stanowi skargę na bezczynność PINB w Z. jako na wierzyciela nie podejmującego czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w celu wykonania przez Wspólnotę obowiązków wynikających z decyzji PINB z dnia [...] i decyzji DWINB z dnia [...]r. czy też stanowi skargę na bezczynność PINB w przedmiocie nie wydania przez ten organ decyzji administracyjnej lub postanowienia, jeżeli tak, to jakiego.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 7 kwietnia 2010 r., skarżący wyjaśnił, że złożoną przez niego skargę należy traktować jako skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, będącego organem właściwym do wyegzekwowania obowiązków wynikających z decyzji tegoż organu z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Stosownie do postanowień art. 3 § 2 powyższej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji tegoż Sądu nie podlegają m. in. skargi na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie bowiem z art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005, Nr 229, poz. 1954 ze zm.) na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie.

Wobec uwag zawartych w piśmie skarżącego z dnia 7 kwietnia 2010 r., w którym to S. S. wskazał, że - złożoną przez niego skargę należy traktować jako skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., będącego organem właściwym do wyegzekwowania obowiązków wynikających z decyzji tegoż organu z dnia [...] r. nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej ul. S. [...] w Z. wykonać zakres robót budowlanych określonych w ocenie technicznej przewodów kominowych w budynku mieszkalnym nr [...] przy ul. S. w Z., utrzymanej w mocy decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. [...] r., Nr [...] - przyjęto, że w niniejszej sprawie skarga ta stanowi w istocie skargę na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Skarga jednak w tymże przedmiocie nie należy do kognicji sądów administracyjnych.

W świetle bowiem przywołanych powyżej regulacji normatywnych kontroli tutejszego Sądu będzie podlegało dopiero postanowienie organu wyższego stopnia podjęte na skutek złożonej do niego skargi na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Warunkiem wszak koniecznym w takiej sytuacji jest wykorzystanie środka zaskarżenia określonego we wskazanym przepisie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając zatem na względzie to, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, zasadnym jest odrzucenie złożonej przez S.S. skargi – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie w pkt II uzasadnione jest natomiast treścią art. 232 § 1 pkt 1, który obliguje Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.