Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wr 82/17

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej "K.p.a.") stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1. 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
2. 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Ponaglenie wnosi się, zgodnie z art. 37 § 3 K.p.a.:

1. 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
2. 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą ponaglenia. Jak wynika z odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ jak i dołączonej do pisma z dnia 6 listopada 2017 r. dokumentacji strona skarżąca nie wniosła ponaglenia do organu wyższego stopnia na Wojewodą. Zgodnie z art. 17 pkt 2 K.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie.

Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia jakie przewiduje przepis art. 52 P.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 K.p.a. Mając zaś to na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.