Uzasadnienie
A. D. sp. z o.o. s.k., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie wyjaśnienia przyczyn oraz ustalenia osób winnych niezałatwienia w terminie sprawy ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem strony skarżącej Burmistrz Miasta K. nie podjął żadnych istotnych czynności zmierzających do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie – tj. realizacji obowiązków nałożonych na niego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto zgodnie z art. 4 p.p.s.a. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego, a skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 28). Kognicji tegoż sądu nie podlega zatem skarga na bezczynność w przedmiocie wyjaśnienia przyczyn oraz ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, gdyż nie dotyczy ona sprawy, w której wydawane są decyzje, postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Prowadzone bowiem na skutek złożenia zażalenia w trybie art. 37 § 1 KPA postępowanie ma charakter nadzorczy i służy zdyscyplinowaniu organów władnych do rozstrzygnięcia sprawy, a zarządzenie wyjaśnienia przyczyn zwłoki, ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, jak też podjęcia środków zapobiegających naruszeniu terminów w przyszłości, należą do zakresu wewnętrznego urzędowania i mogą być wykonywane w formach prawnych przewidzianych w przepisach określających organizację i zakres działania tego organu (A. Wróbel, Komentarz do art. 37 KPA [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Lex/el 2013).
Mając zatem na uwadze to, iż sprawa ze skargi A. D. sp. z o.o. nie podlega kognicji sądów administracyjnych, zasadnym było – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jej odrzucenie, co też orzeczono w sentencji.