Uzasadnienie
A. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy.
Powyższa skarga została złożona w formie elektronicznej i stanowiła załącznik do pisma przewodniego pełnomocnika skarżącej strony.
Pismo przewodnie zostało podpisane, ale załącznik stanowiący niniejszą skargę nie.
W tych okolicznościach, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 stycznia 2024 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez podpisanie skargi podpisem elektronicznym oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sadem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 28 lutego 2024 r., a zatem zakreślony termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął wraz z dniem 6 marca 2024 r.
W zakreślonym terminie nie nadesłano pełnomocnictwa ani nie podpisano skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023, poz. 1634, dalej p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, o którym mowa, jest terminem ustawowym, który nie może być przedłużany ani skracany. W sytuacji więc, gdy strona w tym terminie nie usunie braków formalnych skargi Sąd zobligowany jest do jej odrzucenia.
Powyższa sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W jej realiach, wbrew wezwaniu, strona skarżąca nie uzupełniła oznaczonych braków formalnego skargi w zakreślonym terminie, co też musiało skutkować jej odrzuceniem.
W tych okolicznościach, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.