Uzasadnienie
W skardze na bezczynność Starosty O. w realizowaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2000r. sygn. akt II SA/Wr 917/98 skarżący na podstawie art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) wniósł o zobowiązanie organu do podjęcia dalszego postępowania z uwzględnieniem stanowiska prawnego Sądu zawartego w tym wyroku, mającym charakter kasacyjny. Do skargi dołączył pismo organu wyższego stopnia zawiadamiające skarżącego na skutek zażalenia (art. 37 k.p.a.), że nie ma bezczynności organu, gdyż po uchyleniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestora W. S. wymienionym na wstępie wyrokiem, organ I instancji prawomocną decyzją z dnia [...]r. nr [...] umorzył postępowanie w tej sprawie (decyzja organu odwoławczego z [...]r. Nr [...] i wyrok oddalający skargę skarżącego na umorzenie postępowania sygn. akt II SA/Wr 2907/2000 z dnia 13.11.2002r.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wobec prawomocnego osądzenia tej sprawy przez NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6.03.2001r. sygn. akt IV SA 2459/00 na podstawie art. 31 i art. 32 ustawy o NSA, bądź o jej oddalenie, skoro wydanie decyzji o umorzeniu postępowania dowodzi braku stanu bezczynności organu.
W toku postępowania skarżący w obszernych i obszernie udokumentowanych pismach uzasadniał zasadność skargi, gdyż umorzeniu uległo postępowanie w części odnoszącej się do rozbudowy pawilonu handlowego, zaś skargą objęta jest bezczynność w zakresie budowy pawilonu. Skarżący wniósł zatem ostatecznie o zobowiązanie organu do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ponadto w odniesieniu do budowy pawilonu. Interes prawny skarżącego w takim żądaniu uzasadniał przez powołanie stanowiska organów nadzoru budowlanego, które uzależniają prowadzenie postępowania w sprawie rozbiórki pawilonu od ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie jego budowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Interes prawny skarżącego polegający na uzyskaniu potwierdzenia przez właściwy organ, że postępowanie w sprawie objętej wyrokiem sygn. akt II SA/Wr 917/98 uległo ostatecznemu zakończeniu, został zaspokojony przez doręczenie mu opisanego wyżej pisma organu wyższego stopnia z dnia [...]r. W przypadku dalszych wątpliwości organów nadzoru budowlanego, o czym nie ma w sprawie wiadomości, skarżący mógł uzyskać wykładnię postanowienia o umorzeniu postępowania (art. 113 k.p.a.), która powinna być zgodna zapewne z przytoczonym stanowiskiem organu wyższego stopnia. Wyrok wydany w nin. sprawie również ostatecznie potwierdza zakończenie w całości postępowania w sprawie objętej uprzednio wyrokiem sygn. akt II SA/Wr 917/98. Wymaga wyjaśnienia, że złożony przebieg postępowania w nin. sprawie i wątpliwości odnośnie zasadności rozstrzygnięcia nie zawierającego pisemnego uzasadnienia, były związane z niedołączeniem przez organ akt administracyjnych sprawy oraz opisanym przez strony jej przebiegiem i niejednoznaczną treścią wydawanych w jej toku decyzji.
Jak trafnie uzasadniał to skarżący i udokumentował wydanymi wyrokami karnymi, na rzecz inwestora przez szereg lat, w wyniku szeregu przestępstw, wydawane były decyzje stanowiące próbę legalizacji samowoli budowlanej polegającej na budowie i rozbudowie pawilonu handlowego. Decyzje te w wyniku skarg, odwołań, zażaleń lub skarg o sądu administracyjnego wnoszonych przez skarżącego, podlegały w różnych formach prawnych wyeliminowaniu z obrotu prawnego, zaś ostatecznie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę uległy umorzeniu w wyniku ustalenia o oddaniu obiektu do użytkowania. Trudność w odtworzeniu znaczenia wydawanych przez organ I instancji decyzji związana była z treścią rozstrzygnięć, lakonicznością uzasadnień i ich wydawaniem w trakcie toczących się postępowań dotyczących tego samego przedmiotu. Przykładowo zatem, gdy inwestor uzyskał w dniu [...]r. decyzję o warunkach zabudowy ważną do dnia [...]r. i w oparciu o nią i wniosek z dnia [...]r. uzyskał w dniu [...]r. pozwolenie na budowę nr [...], to Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...]r. stwierdził nieważność pozwolenia na budowę (uprzednio wstrzymując jego wykonanie w dniu [...]r.), to już w dniu [...]r. organ I instancji zmienił decyzję nr [...] przez zwiększenie powierzchni zabudowy i w dniu [...]r. zmienił odpowiednio decyzję nr [...], a już dnia [...]r.
Wojewoda decyzją nr [...] stwierdził nieważność w/w decyzji, a następnie już w dniu [...]r. wydano pozwolenie nr [...] na "kontynuację robót", zmienione następnie [...]r. decyzją nr [...] o rozbudowę pawilonu, co Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...]r. uchylił do ponownego rozpatrzenia. Tutaj w dniu [...]r. wydano ponownie pozwolenie na budowę decyzją nr [...], co decyzją nr [...] Wojewoda w dniu [...]r. uchylił do ponownego rozpatrzenia w części dotyczącej zwiększonej powierzchni (rozbudowy pawilonu). W dniu [...]r. wydano inwestorowi pozwolenie na rozbudowę nr [...], co decyzją nr [...] z dnia [...]r. Wojewoda uchylił i odmówił udzielenia tego pozwolenia. Osobną gałąź postępowań przed organami nadzoru budowlanego otworzył organ decyzją z dnia [...]r. nr [...] zezwalającą na wznowienie robót, z oczywistym naruszeniem właściwości, co wywołało po stwierdzeniu nieważności postępowanie właściwych organów.
Wymienione wyżej decyzje nr [...] (odwoławcza) i [...] uległy uchyleniu opisanym na wstępie wyrokiem sygn. akt II SA/Wr 917/98 (patrz k. 42, k. 43, k. 86 akt II SA/Wr 917/98 i k. 27-30 akt II SA/Wr 2907/2000). Wprawdzie w sentencji decyzji nr [...] użyto niefortunnego sformułowania o umorzeniu postępowania w sprawie rozbudowy pawilonu, to jednak nie ulega wątpliwości, że umorzenie to nastąpiło w pełnym zakresie przedmiotu sprawy uprzednio rozstrzygniętej decyzją nr [...], czyli według ujęcia organów w sprawie kontynuacji robót lub pozwolenia na budowę bądź zwiększenia zabudowy pawilonu. Nie ma zatem obecnie żadnego fragmentu postępowania poddanego kontroli w sprawie sygn. akt II SA/Wr 917/98 i do tej pory ostatecznie niezałatwionego. W nawiązaniu do wniosku o odrzucenie skargi wymaga jednie wskazania, że postępowania z art. 17 i art. 31 ustawy nigdy nie mogły być tożsame.
Mając ostatecznie na uwadze materiał przytoczony przez strony (k. 15, 17-21, 32-36, 58-73, 75-90, 101-118 akt sprawy oraz akta II SA/Wr 917/98 k. jak wyżej i ponadto k. 60, k. 104-106 i II SA/Wr 2907/2000 k. jak wyżej i ponadto k. 7, k. 31-37) oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.