Uzasadnienie
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2011r. przyznano P. G., w sprawie z jej wniosku o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta B. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w związku z czym dla skarżącej wyznaczona została przez Dziekana Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Bydgoszczy, radca prawny M. K..
Postanowieniem z dnia 19 maja 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu wniosku P. G. z dnia 15 grudnia 2011r., wymierzył Prezydentowi Miasta Bydgoszczy grzywnę w wysokości 500 zł.
Pismem z dnia 22 lutego 2011r. radca prawny M. K. złożyła wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), ustanowiony w ramach pomocy prawnej pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 p.p.s.a.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).
Zwrócić uwagę należy, iż pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznania prawa pomocy należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym art. 250.p.ps.a. jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
Brak jest przeciwwskazań, aby odmawiać radcy prawnemu wynagrodzenia, o ile tylko ten udzielił stronie, dla której został ustanowiony z urzędu pomocy prawnej. Pomoc ta polega na udzielaniu porad prawnych i sporządzaniu opinii prawnych. W niniejszej sprawie przedmiot rozpoznania stanowił wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Zwrócić uwagę należy, iż rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wydane zostało w oparciu o wniosek złożony przez stronę skarżącą, wyznaczona pełnomocnik nie podjęła natomiast w tym zakresie ani jednej czynności. Ponieważ pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem stronie pomocy prawnej powinna wykazać, że sporządziła w sprawie opinię prawną i doręczyła ją stronie lub też udzieliła stronie innej udokumentowanej pomocy prawnej
W przedmiotowej sprawie brak jest dowodów, iż wyznaczona pełnomocnik udzieliła skarżącej jakiejkolwiek pomocy prawnej, pełnomocnik bowiem nie złożyła w niniejszej sprawie żadnego pisma procesowego, ani w żaden inny sposób nie wzięła aktywnego udziału w postępowaniu toczącym się o wymierzenie organowi grzywny.
Odnośnie użytego w samym wniosku sformułowania – uzupełnienie postanowienia o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów – zwrócić uwagę należy, iż zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wyrok (a zwrócić uwagę należy, iż zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach) o rozstrzygnięcie o kosztach uzupełnić można jedynie wówczas, gdy stosowny wniosek o zwrot kosztów został złożony przed jego wydaniem i z jakiegoś względu nie został on w sentencji uwzględniony.
W związku z powyższym żądanie pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uznać należy za niezasadne, bowiem pomoc prawna de facto nie została udzielona.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.