Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 października 2016 r. D. Z. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosek o wymierzenie Burmistrzowi N. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność z dnia 12 marca 2016 r.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi, iż ten do dnia złożenia w Sądzie przedmiotowego wniosku o wymierzenie grzywny nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy jego skargi z dnia 12 marca 2016r. na bezczynność Burmistrza N., akt administracyjnych sprawy oraz odpowiedzi na skargę
Do skargi o wymierzenie grzywny pełnomocnik skarżącego dołączył kserokopie: skargi z dnia 12 marca 2016 r. na bezczynność Burmistrza N. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 12 stycznia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Pismem z dnia 25 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przekazał wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Burmistrzowi N. celem ustosunkowania się do ww. wniosku w terminie 30 dni oraz do udzielenia odpowiedzi na powyższy wniosek.
W odpowiedzi na powyższy wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrz N. wyjaśnił, że zwłoka w przesłaniu skargi na bezczynność wynikała z zaniedbania w wykonaniu polecenie służbowego. Podkreślił, że wobec pracownika, który zaniedbał obowiązkom i nie wykonał polecenia Burmistrza zostały wyciągnięte konsekwencje w postaci ukarania go kara nagany z wpisem do akt osobowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa dotyczy wniosku D. Z. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi N. w związku z nieprzekazaniem do sądu administracyjnego skargi z dnia 12 marca 2016 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej jako P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu, iż skarga D. Z. dotyczyła bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zatem termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.).
Przyjdzie następnie zauważyć, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego.
Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący pismem z dnia 12 marca 2016 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Burmistrza N. skargę na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega, zatem wątpliwości, że organ obowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Należy podkreślić, że dopiero na skutek złożonego wniosku o wymierzenie grzywny skarga na bezczynność została przekazana do Sądu.
Tym samym skoro wskazana powinność i terminowość przekazania skargi nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez skarżącego.
Jednocześnie trzeba zaakcentować, że obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Ponadto nie ma żadnego znaczenia dla obowiązku Burmistrza N. przekazania skargi do sądu w ustawowo wyznaczonym terminie, udostępnienie informacji publicznej nawet z usprawiedliwionym opóźnieniem. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero, bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).
Dla wymierzenia grzywny nie mają znaczenia powody nieprzekazania przez organ skargi, wraz z aktami sprawy, sądowi administracyjnemu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r. o sygn. akt I OZ 868/12, publ. LEX nr 1239526; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2011 r. o sygn. akt I OZ 597/11, publ. LEX nr 896315). W tym wymiarze mieści się represyjność wskazanego środka prawnego, służąca także zapobieżeniu powtarzaniu się podobnych uchybień w przyszłości.
W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że Burmistrz N. był zobligowany na podstawie art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. do przekazania w ustawowym terminie skargi D. Z. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i jej zasadności będzie sąd administracyjny, który oceni, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd wskazuje przy tym, że przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło 3536,87 zł, a w drugim półroczu 2016 r. wyniosło 3622,05 zł, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. i w drugim półroczu 2016 r. (Monitor Polski z 2017 r., poz. 208).
Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, brak istnienia lub przedstawienia przez organ okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy oraz charakter sprawy będącej przedmiotem skargi. Wymaga podkreślenia, że skargi na bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez Sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. Ponadto skarga z dnia 12 marca 2016 r. dotyczyła bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej, co dodatkowo na mocy przepisu szczególnego zobowiązuje Sąd do ich rozpoznania w terminie 30 dni.
W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 P.p.s.a.
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 i art. 205 § 2 P.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego skarżącego radcy prawnego w wysokości 480 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł oraz koszty korespondencji i opłaty bankowej w kwocie 6,20 zł tj. łącznie 603,20 zł