Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 3 czerwca 2014 r., II SO/Bd 4/14

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 sierpnia 2005 r. odrzucającego skargę S. P. na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w [...] w przedmiocie wykonania decyzji postanawia odmówić wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia.

Skład

sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Bd 42/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę S.P. na bezczynność Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w [...] w przedmiocie wykonania decyzji, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia oraz uchybienie ustawowego terminu do jej skutecznego wniesienia.

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. S. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o dokonanie wykładni ww. postanowienia poprzez precyzyjne określenie znaczenia następującego fragmentu orzeczenia cyt. "Skarżący domaga się wykonania przez organ decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] tj. wypłaty środków pieniężnych przyznanych wskazaną wyżej decyzją skarżącemu tytułem pomocy finansowej. Roszczenie to ma charakter cywilno-prawny i nie należy do czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawach w przedmiocie takich roszczeń, a kompetentne w tym zakresie są sądy powszechne".

Wnioskodawca uzasadniając wniosek wskazał, iż nie może zrozumieć zacytowanego fragmentu postanowienia, gdyż w świetle orzeczeń sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego decyzje administracyjne mogą być egzekwowane w trybie postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 270, dalej powoływanej jako ppsa) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 166 ppsa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z treści przytoczony regulacji jednoczenie wynika, iż konieczność dokonania wykładni postanowienia zachodzi jedynie wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia jak i jego uzasadnienia. Wniosek o dokonanie wykładni nie może natomiast zmierzać do nowej oceny sprawy pod względem prawnym i faktycznym, a w konsekwencji do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia oraz jego motywów. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, publ. lex nr 1145479).

W przedmiotowej sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia wskazanej przez wnioskodawcę treści postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005 r. W tym zakresie bowiem orzeczenie Sądu w sposób jasny i jednoznaczny określa, że żądanie skarżącego wypłaty środków pieniężnych przyznanych decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] ma charakter cywilno-prawny i nie należy do czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ppsa, a zatem to sąd powszechny, a nie sąd administracyjny jest właściwy do orzekania w takiej sprawie. Okoliczność zaś, że wnioskodawca nie podziela tego stanowiska, gdyż w jego ocenie jest ono niezgodne z orzecznictwem sądu powszechnego oraz Sądu Najwyższego, nie świadczy, że przedmiotowe postanowienie jest niejasne co do treści. Polemika bowiem ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie, w żadnej sposób nie stanowi o zaistnieniu wątpliwości co do treści postanowienia. Odmienne stanowisko wnioskodawcy co do zasadności wyrażonego przez sąd orzekający poglądu w określonej sprawie, nie może być zatem powodem do rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści orzeczenia. Orzeczenie takie bowiem nie budzi wątpliwości co do znaczenia zawartych w nim twierdzeń, lecz jest niezgodne pod względem merytorycznym ze stanowiskiem wnioskodawcy.

W tym stanie rzeczy Sad uznając, że w sprawie nie zaistniały wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Bd 42/05, na podstawie art. 158 a contrario w zw. z art. 166 ppsa, orzekł jak w sentencji.