Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 lipca 2020 r. H. N. złożyła wniosek o ukaranie UM w M. grzywną w wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia za rok ubiegły. Wnioskodawczyni wskazała, że w lutym 2020 r. skierowała pozew przeciwko urzędowi, w dniu [...] lutego 2020 r. wniosła opłatę na konto WSA w Białymstoku i od tego czasu "jest cisza". H. N. zwróciła się pytaniem, czy UM w M. przesłał do Sądu dokumentację, którą otrzymał.
Pismo H. N. zostało zakwalifikowane jako wniosek o wymierzenie grzywny w związku z nieprzekazaniem skargi na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie informacji publicznej.
Odpis tego wniosku doręczono organowi wzywając do złożenia odpowiedzi na wniosek.
W odpowiedzi, Burmistrz M. nadesłał akta administracyjne wraz ze skargą na bezczynność. Organ stwierdził, że wniosek o wymierzenie grzywny jest niezasadny, ponieważ pismo wnioskodawczyni złożone [...] lutego 2020 r. nie stanowiło skargi, tylko pozew. Takim określeniem skarżąca posłużyła się również w dokumencie potwierdzającym uiszczenie wpisu. Poza tym organ stwierdził, że samo niezadowolenie wnioskodawczyni z uzyskanej informacji publicznej nie może oznaczać, że przedstawione stanowisko w jej pismach jest uzasadnione.
Z uwagi na treść odpowiedzi na wniosek oraz dołączenie doń akt sprawy i skargi, Sąd poinformował organ, że pismo to potraktowane zostało również jako odpowiedź na skargę na bezczynność i dołączone do odrębnie zarejestrowanej skargi w tym przedmiocie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony.
Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Termin ten ulega jednak skróceniu w związku z brzmieniem art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.), który stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Zgodnie z treścią art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Z przywołanych regulacji wynika, że przesłankami uprawniającymi sąd do wymierzenia organowi grzywny jest stosowny wniosek skarżącego oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd zaś orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. II GPS 3/09, ONSA/WSA 2010/1/2).
Jak wynika z treści rozpoznawanego wniosku o wymierzenie grzywny H. N. wywiodła w lutym 2020 r. drogą elektroniczną skargę na bezczynność organu w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Dokumenty nadesłane w odpowiedzi na wniosek przez organ (dołączone do skargi na bezczynność zarejestrowanej pod sygn. II SAB/Bk 99/20) wskazują, że skarga wpłynęła do urzędu 7 lutego 2020 r. Powyższego organ zresztą nie kwestionuje, twierdzi natomiast, że pismo skarżącej nie stanowiło skargi, tylko pozew. Argumentacja organu w tym zakresie nie może jednak być uwzględniona. Okoliczność, w jaki sposób zostało zatytułowane pismo skarżącej nie może mieć znaczenia dla stwierdzenia, czy organ wywiązał się z ustawowego obowiązku przekazania skargi do sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. To nie tytuł lecz jego treść stanowi o charakterze pisma, z czego Burmistrz jako organ administracji publicznej powinien zdawać sobie sprawę.
Treść załącznika do pisma przewodniego zatytułowanego "Zawiadomienie o wniesieniu pozwu do WSA" wskazuje, że skarżąca zarzuca nieudostępnienie jej informacji publicznej, o którą wnosiła. Pismo to kierowane jest do WSA w Białymstoku (załącznik do pisma przewodniego nosi tytuł "UG M. POZEW DO WSA BIAŁYSTOK") i zawiera m.in. wniosek o ukaranie organu grzywną. Burmistrz M., będący organem administracji publicznej, miał zatem - stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - obowiązek przekazania tej skargi do sądu, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z obowiązku tego organ się nie wywiązał.
W związku z powyższym wystąpiła przesłanka uzasadniająca wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny w związku z nieprzekazaniem sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i kompletnymi aktami administracyjnymi, jest przy tym niezależne od przyczyn braku wywiązania się przez organ z ustawowych obowiązków. Samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu.
Ustawodawca do uznania sądu pozostawił ustalenie wysokości wymierzonej grzywny, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzając i miarkując wysokość grzywny sąd wziął pod uwagę, że obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, jest obowiązkiem bezwzględnym. Sąd uwzględnił również, że od momentu złożenia skargi za pośrednictwem organu do momentu złożenia wniosku przez H. N. upłynęło ponad 5 miesięcy. Stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi nie został przy tym usunięty z inicjatywy samego organu lecz po złożeniu przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny.
W takim przypadku sąd uznał, że grzywna w wysokości 500 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia omawianego obowiązku i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość.
Wobec powyższego sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony przez wnioskodawczynię wpis sądowy w kwocie 100 zł.