Uzasadnienie
L. G. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego podając, iż prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z konkubiną i [...] małoletnich dzieci. Źródło miesięcznego utrzymania skarżącego stanowi renta z KRUS w kwocie 879,53 zł, konkubina jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych. Ponadto ma zaciągnięty kredyt w kwocie 10.000 zł, z miesięczną ratą 500 zł, który nie jest spłacany. Do wydatków jego rodziny należy zaliczyć opłacenie: czynszu za mieszkanie – 600 zł, telewizji – 80 zł, dwóch abonamentów telefonicznych – 180 zł, energii elektrycznej – 100 zł, gazu – 40 zł, przedszkola – 120 zł, obiadów szkolnych – 120 zł, zakupu pieluch - 200 zł, zakupu mleka – 150 zł oraz kosztów leczenia – 200 zł (k. 11-12).
Do wniosku skarżący dołączył decyzję z Urzędu Pracy (k. 14), orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (k.
- 14) oraz decyzję z KRUS o przyznaniu renty rolniczej (k. 15).
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Niniejsza sprawa dotyczy świadczeń alimentacyjnych, należy zatem do kategorii spraw wymienionych w powołanym przepisie. W konsekwencji skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych i nie musi uiszczać tych kosztów w sprawie niniejszej z mocy samej ustawy. Postępowanie zatem w tym zakresie jest bezprzedmiotowe i zasadnym jest jego umorzenie (vide postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt I OZ 482/13 publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Dlatego też, na podstawie art. 249 a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie I sentencji.
Z uwagi na powyższe wniosek złożony przez skarżącego podlegał rozpoznaniu w części przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W rozpatrywanym przypadku skarżący dowiódł, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia radcy prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny.
Należy bowiem stwierdzić, iż w złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał, że wysokość jego miesięcznego dochodu to kwota 879,53 zł z tytułu renty rolniczej (k. 15). Konkubina skarżącego jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Skarżący nie posiada żadnego majątku i oszczędności. Wnioskodawca ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Koszt miesięcznego utrzymania skarżącego zamyka się kwotą ponad 1.500 zł. Wnioskodawca ma zaciągnięty kredyt w banku na kwotę 10.000 zł, którego nie spłaca obecnie.
W tym miejscu należało zatem stwierdzić, że wysokość miesięcznego dochodu skarżącego wystarcza jedynie na pokrycie podstawowych wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem rodziny. Ponadto skarżący nie posiada zgromadzonych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. W tej sytuacji należy skonstatować, iż skarżący nie jest w stanie zgromadzić dostatecznej ilości środków finansowych do równoczesnego zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych oraz pokrycia kosztów ustanowienia radcy prawnego w sprawie niniejszej, bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny.
Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw.
z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak punkcie II sentencji.