Uzasadnienie
Z. R. wywiódł do tut. Sądu sprzeciw od decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2019 r. nr [...], na mocy której uchylono w całości decyzję Starosty M. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorom (w tym Z. R.) pozwolenia na budowę obejmującego rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zaliczonego do I kategorii obiektów budowlanych oraz budowę budynku mieszkalnego zaliczonego do
I kategorii obiektów budowlanych o wskazanych tam parametrach, na działce nr [...] położonej w G. przy ul. [...], według projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Sprzeciw ten wpłynął do organu w dniu [...] października 2019 r., natomiast do tut. Sądu został przekazany wraz z aktami sprawy dnia [...] listopada 2019 r.
W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2019 r. pełnomocnik Z. R. sformułował wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 64c § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") w wysokości określonej w art. 154 § 5 p.p.s.a. za nieprzekazanie akt sądowi w ustawowym 14-dniowym terminie. Pełnomocnik wskazał w uzasadnieniu wniosku, że powyższym zaniechaniem naruszono obowiązek szybkiego i sprawnego rozstrzygnięcia sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej.
W odpowiedzi na ww. wniosek, organ złożył pismo z dnia [...] grudnia 2019 r., w którym wyjaśnił, że po rozpatrzeniu sprawy w II instancji, w dniu [...] października przekazała akta sprawy do Starosty M. Po wpłynięciu sprzeciwu zaś, w dniu [...] listopada 2019 r. zwrócił się do tego organu o ponowne przekazanie mu akt sprawy, co dokonano [...] listopada 2019 r. i tego samego dnia skierowano je wraz ze sprzeciwem do tut. Sądu. Organ przyznał, że przekazanie akt nastąpiło z naruszeniem 14-dniowego, ustawowego terminu. Wyjaśnił ponadto, że w dniu [...] listopada 2019 r., osoba prowadząca przedmiotową sprawę złożyła wniosek o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron oraz wniosek o wykorzystanie przysługującego jej urlopu od dnia [...] listopada 2019 r. Tego samego dnia osoba ta przekazała kierownikowi oddziału protokół niezakończonych spraw, w którym pod pozycją nr 1, figurowała przedmiotowa sprawa, z terminem załatwienia określonym na [...] listopada 2019 r. Osoba, która przejęła do prowadzenia niniejszą sprawę, zauważyła zaś, że brakuje akt organu I instancji i niezwłocznie (tj. [...] listopada 2019 r.) o nie wystąpiła.
Organ wyjaśnił, że w jednostce organizacyjnej, w której prowadzona jest sprawa, zatrudnione są trzy osoby (wraz z kierownikiem), które rozpatrują odwołania od decyzji organów I instancji z 9 powiatów. Nieoczekiwana rezygnacja jednego merytorycznego pracownika, spowodowała zaś utrudnienia w realizacji wykonywanych zadań i przyczyniła się w sposób znaczny do zaistniałej sytuacji, która jest incydentalna. W załączeniu organ złożył do akt potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie listy obecności w Wydziale Architektury i Budownictwa z listopada 2019 r. oraz protokołu przekazania niezakończonych akt sprawy sporządzonego przez pracownika, który zrezygnował z zatrudnienia.
W piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2019 r. pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że w ww. protokole ustalono błędny termin przekazania sprzeciwu Z. R., tj. [...] listopada 2019 r., której to nieprawidłowości nie zauważył ani odbierający ww. protokół kierownik jednostki organizacyjnej, ani też nowy pracownik, który przejął sprawę do prowadzenia. Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę, że po skierowaniu do organu I instancji żądania przekazania akt sprawy, przez 10 dni oczekiwano na jego reakcję, nie podejmując żadnej interwencji. Takie okoliczności w ocenie pełnomocnika świadczą o nieznajomości prawa przez pracowników, bowiem wskazują, że organ odwoławczy nie podjął żadnej czynności, zmierzającej do jak najszybszego wyegzekwowania od Starosty M. przekazania mu akt, pozostając w błędnym przeświadczeniu, że termin na przekazania sprzeciwu wraz z aktami do tut. sądu, jeszcze nie upłynął.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest uzasadniony.
Zgodnie z treścią art. 64c § 6 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § art. 64c § 4 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z kolei art. 64c § 4 p.p.s.a. przewiduje, że organ przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania. Termin ten stosuje się również w przypadku, gdy sprzeciw od decyzji wniesiono bezpośrednio do sądu, z tym, że w tym przypadku termin na przekazanie akt przez organ biegnie od dnia otrzymania wezwania sądu w tym przedmiocie.
Wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Przesłankami uprawniającymi sąd do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek skarżącego oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 64c § 4 p.p.s.a. Podnieść także należy, że sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania sprzeciwu od decyzji wraz z aktami sprawy w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 64c § 4 p.p.s.a. (podobnie jak w przypadku art. 55 § 1 p.p.s.a.) pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, ONSA/WSA 2010/1/2).
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki wymierzenia organowi grzywny.
Z. R. złożył za pośrednictwem Wojewody P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku sprzeciw od decyzji z dnia [...] października 2019 r., opatrzony datą "[...] października 2019 r.". Ten wpłynął do organu [...] października 2019 r., co potwierdza datownik na egzemplarzu sprzeciwu (k. 2 akt sądowych II SA/Bk 791/19). Oznacza to, że najpóźniej [...] listopada 2019 r. Wojewoda P. powinien był przekazać sprzeciw Sądowi zgodnie z art. 64c § 4 p.p.s.a. Tymczasem jak wynika to z akt sprawy, organ sprzeciw wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na sprzeciw złożył do Sądu dopiero 18 listopada 2019 r. (k. 14 akt sądowych II SA/Bk 791/19).
Powyższe dowodzi, że Wojewoda P. nie zareagował na wniesienie przez skarżącego sprzeciwu datowanego na "[...] października 2019 r." zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami, nadto w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny potwierdził, że w przedmiotowej sprawie nieznacznie przekroczył 14 dniowy termin przewidziany ustawowo na przekazanie sprzeciwu do sądu.
Nie ulega zatem wątpliwości, że organ uchybił czternastodniowemu terminowi do nadesłania do Sądu sprzeciwu od decyzji wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy, o którym mowa w art. 64c § 4 p.p.s.a. Wystąpiła zatem przesłanka uzasadniająca wymierzenie grzywny w trybie art. 64c § 6 p.p.s.a.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że Wojewody nie usprawiedliwia okoliczność, że nie posiadał on w chwili złożenia sprzeciwu od decyzji akt sprawy i oczekiwał na ich nadesłanie przez organ I instancji, jak również fakt przejściowych utrudnień w realizacji wykonywanych zadań w związku z rezygnacją z pracy merytorycznego pracownika. Jak już to wyżej wskazano, wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających 64c § 4 p.p.s.a. A zatem przyczyny powodujące nieprzekazanie sprzeciwu do sądu są nieistotne dla samego wymierzenia sankcji, mogą natomiast mieć wpływ na wysokość przedmiotowej grzywny.
Miarkując wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę powyższe okoliczności oraz fakt, że ostatecznie Wojewoda P. przesłał Sądowi sprzeciw i nie uczynił tego z rażącym opóźnieniem. Jak już to wyżej podkreślono, choć organu nie usprawiedliwiają podnoszone przez Wojewodę argumenty, to jednak należy wziąć pod uwagę, że gdy Wojewoda otrzymał od organu I instancji akta sprawy, niezwłocznie - w tym samym dniu kiedy wpłynęły one do organu, przesłał je do Sądu. Ostatnie więc działania organu nie mogą być poczytywane jako nakierowane intencjonalnie na utrudnienie skarżącemu dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać, że grzywna w kwocie 200 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania sprzeciwu i jednocześnie spełni pozostałe cele, dla których została ustanowiona, dyscyplinując organ na przyszłość.
Końcowo zaznaczyć też trzeba, że przedmiotowy sprzeciw od decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2019 r. został już rozpoznany wyrokiem tut. Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 791/19 uchylającym zaskarżoną decyzję (wyrok jest prawomocny).
Wobec powyższego orzeczono na podstawie art. 64c § 6 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a., jak w punkcie 1 postanowienia.
O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.