Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku z 24 lipca 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z 27 sierpnia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata P. B. Postanowieniem z 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym Sąd uwzględnił skargę i wymierzył Staroście grzywnę za nieprzekazanie skargi.
Następnie wyznaczony przez Radę Adwokacką pełnomocnik z urzędu, pismem z 26 lutego 2015 r., złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości dwukrotności stawki minimalnej wynikającej z koniecznego nakładu pracy, obejmującego stawiennictwo w sądzie celem zapoznania się z aktami sprawy oraz udzielanie konsultacji prawnych skarżącemu w drodze rozmów telefonicznych.
Postanowieniem referendarza sądowego z 16 marca 2015 r. odmówiono wnioskodawcy przyznania wynagrodzenia, ponieważ nie złożył on obligatoryjnego oświadczenia o braku opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu w jakiejkolwiek części.
Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł adwokat P. B. wnosząc o zasadzenie kosztów zgodnie z pierwotnym wnioskiem i oświadczając, że koszty te nie zostały w żadnej części opłacone. Dodał, że w pierwotnym wniosku omyłkowo nie zamieścił tego oświadczenia.
Zgodnie z art. 260 P.p.s.a., w związku z wniesieniem sprzeciwu postanowienie referendarza sądowego z dnia 16 marca 2015 r. utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.).
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w § 20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W okolicznościach przedmiotowej sprawy przypadku adwokat w rezultacie złożył takie oświadczenie, a w związku z tym zachodzą warunki aby przyznać mu należne wynagrodzenie.
Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis § 18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wspomnianego wyżej, koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiła 240 zł. Uwzględniając nakład pracy pełnomocnika związany z jego udziałem w sprawie, czyli zapoznanie się z aktami sprawy oraz udzielenie skarżącemu niezbędnych wyjaśnień, pozostający w związku z reprezentowaniem skarżącego w postępowaniu I instancyjnym oraz charakter sprawy i stopień jej skomplikowania, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 240 zł, podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 55,20 zł.
Pełnomocnik skarżącego nie wykazał żadnych innych, poniesionych przez siebie, a związanych z postępowaniem I instancyjnym wydatków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 250 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia