Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. E. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność organu, którą zgodnie z jej treścią i żądaniem uznano za wniosek o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny z powodu nieprzekazania skargi dotyczącej wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego i nałożenia obowiązku złożenia określonych dokumentów.
Wnioskodawczyni w uzasadnieniu podała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu 30 stycznia 2015 r. postanowienie w sprawie rzekomej zmiany sposobu użytkowania. W dniu 10 kwietnia 2015 r. E. M. skierowała skargę na naruszenie prawa przez ten organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przesłał skargi do sądu, na co miał 30 dni ani nie poinformował skarżącej co dzieje się w jej sprawie. Wnioskodawczyni domaga się wyciągnięcia wobec organu konsekwencji zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasądzenia kosztów niniejszego postępowania.
W odpowiedzi na wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie. Wyjaśnił, że prowadzi postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania na działce nr [...] obr. [..] w W. Wskazał, że skarga E. M. z dnia 10 kwietnia 2015 r. została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wraz z oryginałem akt sprawy przy piśmie z dnia 14 września 2015 r.
Następnie w kolejnym piśmie z dnia 20 października 2015 r., nazwanym odpowiedzią na skargę, wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że przedmiotowa skarga E. M. została dołączona omyłkowo do akt innej sprawy i z tej przyczyny nieprzekazana w terminie do sądu administracyjnego
W piśmie procesowym z dnia 19 września 2015 r. skarżąca podtrzymuje wniosek i opisuje wielokrotną bezczynność i opieszałość organu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmiany sposobu użytkowania części jej budynku. Również w piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2015 r. wnioskodawczyni polemizuje ze stanowiskiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartym w piśmie z dnia 20 października 2015 r. Twierdzi, że niezależnie od tego, czy jej skarga z dnia 10 kwietnia 2015 r. była zasadna czy nie organ powinien ją przesłać do sądu, czego nie wykonał i stanowi to o rażącym naruszeniu prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Wniosek jako zasadny podlegał uwzględnieniu.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do postępowań sądowych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r.). W myśl art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Wymierzenie grzywny jest co do zasady środkiem dyscyplinująco – restrykcyjnym, mającym na celu doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku przekazania skargi. Jednakże zastosowanie tego środka nie jest obligatoryjne nawet gdy organ nie zastosował się do tego obowiązku, ponieważ przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, że "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny. Z tego też należy wyprowadzić wniosek uwzględnienia przez sąd wszystkich okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązku, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
W niniejszej sprawie pozostaje niesporne, że skarga E. M. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r., którą to skargę organ otrzymał jak przyznaje w dniu 20 kwietnia 2015 r. (zob. pismo karta 82), nie została przekazana do sądu przez ten organ w terminie 30 dni jak przewiduje przepis. Skargę tę przekazano przy piśmie organu z dnia 14 września 2015 r. wraz z aktami sprawy pierwszej instancji, a więc około 5 miesięcy po jej otrzymaniu (zob. pismo E. M. karta 60). Organ tłumaczy niewykonanie obowiązku w terminie omyłkowym podpięciem skargi do innych akt, zwracając także uwagę na wielość pism kierowanych przez E. M. w jednej sprawie, a także ogólnie na limity organizacyjne w inspektoracie i liczbę wpływających pism i podań (pisma karta 81 i 82).
Sąd jednak nie uwzględnił wniosku organu o odstąpienie od wymierzenia grzywny, w istocie bowiem kwestia organizacji pracy urzędu nie może zwolnić od ustawowego obowiązku przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy. Trzeba też zwrócić uwagę, że dopiero wpływ niniejszego wniosku, a także interwencje organu drugiej instancji opisywane zarówno przez wnioskodawczynię jak i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego doprowadziły do przekazania skargi sądowi.
Niemniej argumenty organu sąd uwzględnił orzekając o wysokości grzywny. Sąd nie ma wątpliwości, że E. M. składa do organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji wiele pism z załącznikami w sprawie, w której prowadzone jest postępowanie administracyjne, co zresztą wykazuje także w aktach sądowych dotyczących sprawy niniejszego wniosku. Istotnie szereg tych pism jeśli chodzi o ich treść może być dla organu myląca, jakkolwiek nie zwalnia to organu od zapoznawania się z ich treścią oraz czy to dołączeniu do właściwych akt, czy też do wypełnienia ustawowego obowiązku przekazania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy do sądu, skoro w skardze niezależnie od jej treści wskazany jest jako adresat Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (zob. odpis skargi karta 6).
Sąd wobec tego uznał, że wymierzona w kwocie 200 zł grzywna jest wystarczająca i adekwatna do stopnia uchybienia w okolicznościach niniejszej sprawy, a na przyszłość zdyscyplinuje pracowników organu do większej staranności.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 64 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy, ustalając, że na zasądzone koszty postępowania składa się uiszczony w sprawie wpis sądowy w wysokości 100 zł.