Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył Staroście grzywnę w wysokości 2800 zł. za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku akt administracyjnych oraz skargi S. U. na bezczynność Starosty w sprawie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego pozwolenia na rozbudowę.
W dniu 11 grudnia 2008 r. Starosta otrzymał odpis postanowienia z uzasadnieniem, natomiast w dniu 9 stycznia 2009 r. wniósł skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną uznając, że została złożona po terminie. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony wart. 55 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., a od postanowienia, o którym mowa wart. 55 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. zgodnie z art. 173 § 1 in fine p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. służy stronie zażalenie a nie skarga kasacyjna.
NSA wskazał, że postanowienie z dnia 1 grudnia 2008 r. zostało doręczone Staroście w dniu 11 grudnia 2008 r., termin do wniesienia zażalenia upływał zatem w dniu 18 grudnia 2008 r. Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 9 stycznia 2009 r., co wykluczyło przyjęcie jej do rozpoznania jako wniesionego w terminie zażalenia. Ponadto dodano, że z uwagi na błędne pouczenie skarżącego o przysługującym środku odwoławczym przysługuje mu wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, o którym mowa wart. 86 § 1 p.p.s.a.
Pismem z dnia 31 marca 2008 r. Starosta złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu powołał się na błędne pouczenie otrzymane wraz z odpisem postanowienia z dnia 1 grudnia 2008 r. wraz uzasadnieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a..
Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże Sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W niniejszej sprawie przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej było niewłaściwe pouczenie skarżącego o rodzaju i terminie wniesienia środka zaskarżenia. W treści pouczenia zawarto błędną informację, że skarżącemu przysługuje skarga kasacyjna, którą należy wnieść w terminie trzydziestu dni o chwili doręczenia odpisu postanowienia o wymierzeniu grzywny wraz z uzasadnieniem.
Jak wskazał w uzasadnieniu swojego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny od postanowienia, o którym mowa wart. 55 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. zgodnie z art. 173 § 1 in fine p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. służy stronie zażalenie a nie skarga kasacyjna. Termin do wniesienia zażalenia wynosi siedem dni, do skargi kasacyjnej zaś trzydzieści. Skarżący bez swojej winy pozostawał zatem w błędnym przekonaniu, że jego czynności podejmowane zgodnie z informacjami zawartymi w pouczeniu, w terminie trzydziestodniowym wywołają określone skutki prawne.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji postanowienia.