Uzasadnienie
W piśmie z dnia 8 kwietnia 2017 r. H. W. – F. wniosła o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego za niewykonanie obowiązku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej jako "p.p.s.a.") w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764; dalej jako "u.d.i.p."), tj. nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami, w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia.
Przy piśmie z 11 maja 2017 r. wnioskodawczyni nadesłała sprecyzowany wniosek o wymierzenie organowi grzywny, zawierający także zmianę daty wniosku poprzez określenie jej na 8 maja 2017 r. W sprecyzowanym wniosku z 8 maja 2017 r. (vide k. 9 akt sądowych), strona wyjaśniła, że wnosi o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie Sądowi odpowiedzi na jej skargę w terminie 15 dni od wniesienia skargi. W uzasadnieniu podała, że doręczony jej przez Sąd odpis odpowiedzi na skargę został podpisany przez wiceprezesa Sądu Okręgowego, czyli osobę nieuprawnioną. Wyjaśniła, że zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2062 ze zm.) to prezes sądu kieruje sądem i reprezentuje go na zewnątrz, a nie wiceprezes. W związku z tym wnioskodawczyni stwierdziła, że w rzeczywistości odpowiedź na jej skargę w ogóle nie została sporządzona.
W odpowiedzi na wniosek Prezes Sądu Okręgowego, z upoważnienia którego działał Wiceprezes tego Sądu, wniósł o oddalenie wniosku wskazując, że skarga H. W. – F. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w sprawie jej wniosku z dnia 7 stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, wpłynęła do organu w dniu 30 marca 2017 r. Z kolei w dniu 5 kwietnia 2017 r. Wiceprezes Sądu Okręgowego w imieniu organu przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę (2 egzemplarze). O powyższym organ poinformował również wnioskodawczynię osobnym pismem.
Rozpatrując niniejszy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, za pośrednictwem którego wniesiono skargę na jego działanie lub bezczynność, obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie piętnastu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do tego obowiązku sąd, w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a., na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Naruszenie tych obowiązków może nastąpić zarówno w przypadku niewykonania przez organ administracji publicznej w terminie czynności wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a., jak i w wypadku ograniczenia się przez ten organ do wykonania jedynie niektórych z tych czynności, a więc np. przekazania sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami, bez odpowiedzi na skargę (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat A., M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2016; a także np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 343/14, Baza Orzeczeń LEX nr 1467276; z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 45/13 Baza Orzeczeń LEX nr 1273880).
Wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. uzależnione jest od łącznego zaistnienia dwóch warunków, tj. złożenia wniosku o wymierzenie grzywny oraz niewykonania w ogóle lub wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pierwsza z ww. przesłanek została spełniona. Strona wystąpiła bowiem ze stosownym wnioskiem, który został sprecyzowany w dniu 11 maja 2017 r., i w którym wnioskodawczyni domaga się wymierzenia grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w związku z tym, że - przekazując do Sądu jej skargę z dnia 30 marca 2017 r., nie udzielił odpowiedzi na tę skargę, a zatem nie zastosował się do jednego z obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Wobec stwierdzenia, że pierwsza z przesłanek orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. została spełniona, należało ocenić, czy organ uchybił obowiązkowi sporządzenia i przesłania odpowiedzi na skargę w wyznaczonym przepisami terminie.
Jak wynika z akt sprawy tutejszego Sądu o sygnaturze II SAB/Gd 26/17, skarga na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w sprawie wniosku H. W. – F. z dnia 7 stycznia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, wpłynęła do organu w dniu 30 marca 2017 r. Z kolei w dniu 5 kwietnia 2017 r. Wiceprezes Sądu Okręgowego, działając w imieniu organu, przekazał skargę wraz aktami sprawy i pismem stanowiącym odpowiedź na skargę (2 egzemplarze) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. O powyższym organ poinformował wnioskodawczynię osobnym pismem. Okoliczności te nie są sporne i znajdują potwierdzenie także w przedłożonych przez organ do akt tej sprawy dokumentach (k. 21 i 22 akt). Kwestią sporną jest natomiast to, czy pismo organu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – podpisane w imieniu organu przez Wiceprezesa Sądu Okręgowego stanowiło odpowiedź na skargę, a tym samym – czy stanowi wykonanie przez organ jednego z obowiązków wskazanych w art. 54 § 2 p.p.s.a.
W tym zakresie Sąd uznał, że nie ma racji strona skarżąca, iż odpowiedź na jej skargę z dnia 30 marca 2017 r. w ogóle nie została sporządzona z uwagi na to, że ww. pismo zostało podpisane przez osobę nieupoważnioną. Zdaniem skarżącej podmiotem wyłącznie uprawnionym do sporządzenia i podpisania odpowiedzi na skargę był Prezes Sądu Okręgowego, który - w myśl art. 22 § 1 pkt 1 ustawy
- Prawo o ustroju sądów powszechnych - kieruje sądem i reprezentuje go na zewnątrz. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 22b § 1 tej ustawy - prezesa sądu zastępuje wiceprezes sądu. W światle tej regulacji nie budzi wątpliwości, że Wiceprezes Sądu Okręgowego był upoważniony do działania w tej sprawie w imieniu Prezesa Sądu Okręgowego, w tym do sporządzenia i podpisania odpowiedzi na skargę.
Dalej stwierdzić należy, że obowiązki wynikające z art. 54 § 2 p.p.s.a.
- w tym obowiązek przekazania odpowiedzi na skargę - zostały przez organ wykonane w terminie wskazanym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Jak wynika bowiem z akt sprawy II SAB/Gd 26/17 oraz dokumentacji przedłożonej w niniejszej sprawie, skarga H. W. – F. wpłynęła do organu w dniu 30 marca 2017 r., zatem 15-dniowy termin na wykonanie tych obowiązków upływał w dniu 14 kwietnia 2017 r. Przekazanie do tutejszego Sądu skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę nastąpiło natomiast w dniu 5 kwietnia 2017 r., a więc w terminie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że w sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku i wymierzenia organowi grzywny, i z tej przyczyny - na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. a contrario, wniosek oddalił.