Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznał wniosek A. M. G. wymierzając Dyrektorowi A. grzywnę w wysokości 2.000 zł za nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji. Równocześnie Sąd zasądził od Dyrektora A. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które złożył się wpis sądowy od wniosku.
Wnioskiem z dnia 11 czerwca 2018 r. pełnomocnik wnioskodawcy wystąpił do Sądu o uzupełnienie postanowienia z dnia 23 maja 2018 r. o koszty zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika, które wynoszą w niniejszej sprawie łącznie 497 zł. Pełnomocnik wyjaśnił, że nie ma wątpliwości, że w toku przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego wnioskodawca był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a wówczas strona ma prawo do zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, na które składa się między innymi wynagrodzenie pełnomocnika określone według stawek zawartych w odrębnych przepisach. Wskazał, że w piśmie z dnia 10 maja 2018 r. w pkt 2 zamieszczony został wniosek o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wobec braku orzeczenia w tym zakresie, pełnomocnik, na podstawie art. 157 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniósł o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 23 maja 2018 r. w zakresie kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przepis ten, na zasadzie art. 64 § 3 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio do wniosku o wymierzenie grzywny przewidzianego w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.).
W rozpoznanej sprawie wnioskodawca reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Wobec tego, w sytuacji uwzględnienia wniosku o wymierzenie organowi grzywny należny wnioskodawcy od organu zwrot kosztów obejmował oprócz zwrotu wpisu sądowego, również wynagrodzenie reprezentującego go zawodowego pełnomocnika, w wysokości określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265) w wysokości 480 zł oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
W myśl przepisu art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy.
Z uwagi na to, że w postanowieniu z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SO/Gd 5/18, nie rozstrzygnięto o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego należnych wnioskodawcy zastępowanemu przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd uznał, że wniosek pełnomocnika wnioskodawcy o uzupełnienie postanowienia w tym zakresie zasługiwał na uwzględnienie i na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 166 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.