Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r., pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie doręczono mu decyzji, wobec czego nie miał możliwości zapoznania się z nią. O decyzji dowiedział się dopiero w dniu 27 lipca 2016 r. odbierając jej kopię w organie. Zdaniem pełnomocnika oznacza to, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Także skarżąca w dodatkowym piśmie z dnia 27 września 2016 r. wskazała, że poczta nie dostarczyła decyzji drugoinstancyjnej, a będący pełnomocnikiem ojciec nie otrzymał również informacji o awizacji przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Biorąc pod uwagę powyższą regulację stwierdzić należy, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd przy tym powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V S.A. 793/02). Obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn uchybienia terminu ciąży na stronie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wykazała braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą w żadnym wypadku świadczyć o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu. Za taką okoliczność nie można uznać bowiem stwierdzenia skarżącej i jej pełnomocnika, że przesyłka listowa nie została pełnomocnikowi doręczona w wyniku wadliwego działania poczty. Ta okoliczność może być uznana jedynie za przypuszczenie. Aby można było przyznać jej zaś charakter faktu, adresat przesyłki musi uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, co z kolei w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Przywrócenie terminu tylko na podstawie gołosłownego twierdzenia, że przesyłka nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącej i nie otrzymał on żadnego zawiadomienia wskutek wadliwego działania poczty prowadziłoby natomiast do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przesyłkę poleconą zawierającą zaskarżony akt, z powodu niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowano w dniu 13 maja 2016 r. i pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym. Na przedmiotowej przesyłce widnieje również adnotacja o powtórnym awizowaniu w dniu 23 maja 2016 r., a także informacja o zwrocie ww. przesyłki w dniu 31 maja 2016 r. jako nie podjętej w terminie. Obok powyższych informacji znajdują się stosowne pieczątki oraz podpisy listonosza oraz informacja, że zawiadomienie o pozostawieniu awiza umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zaznaczyć natomiast trzeba, że czternastodniowy termin upłynął w dniu 27 maja 2016 r., a zatem przesyłka jako nie podjęta w terminie została prawidłowo zwrócona organowi w dniu 31 maja 2016 r.
To zdaniem Sądu pozwala uznać, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona stronie skarżącej i jedynie z niezachowania należytej staranności przez stronę skarżącą wynikało uchybienie terminowi do złożenia skargi. Do kwestionowania skutków doręczenia zastępczego decyzji organu odwoławczego właściwa jest instytucja przywrócenia terminu. W celu uchylenia się od negatywnych następstw domniemania doręczenia adresat musi jednak uprawdopodobnić, że nie został prawidłowo powiadomiony o złożeniu pisma w odpowiednim urzędzie. Nie będzie jednak w tym względzie wystarczające samo zaprzeczenie adresata, ale poparcie jego stanowiska stosownymi dowodami. Tego jednakże pełnomocnik skarżącej nie uczynił, tym samym nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu było niezawinione.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 (1 P.p.s.a. w związku z art. 87 (1, (2 i (4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.