Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] r. nr [...], którą nadłożono na [A] Sp. z o.o. w J. (dalej zwana Spółką) karę pieniężną w kwocie 12.650 zł, w związku z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano m. in. art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1907).
Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. wniesiona została przez Spółkę, za pośrednictwem organu, skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 621/17. Skarga ta została przekazana do Sądu w dniu 7 lipca 2017 r.
Tymczasem w dniu 26 czerwca 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania wskazanej na wstępie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W., zarejestrowany pod sygn. akt II SO/Gl 11/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego. Uwzględnienie wniosku jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z ustawowych przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 Ppsa. Przepis przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Szkoda ta lub skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, zaskarżonego do sądu. Cel przedmiotowej instytucji sprowadza się bowiem do zapobieżenia skutkom wywołanym wykonaniem zaskarżonego aktu.
Należy jednakże zwrócić uwagę, że rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek Spółki dotyczy decyzji wydanej m.in. w oparciu o regulację art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 93 ust. 2 tej ostatniej ustawy, decyzja ostateczna, mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92 a ust. 1 tej ustawy, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Złożenie przez Spółkę skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] oznacza zatem, że decyzja ta nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa.
Przywołane okoliczności czynią bezcelowym merytoryczne rozpatrywanie wniosku Spółki przez Sąd. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.