Uzasadnienie
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. określanej dalej jako: P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do treści art. 54 § 2 P.p.s.a. organ ma obowiązek jej przekazania właściwemu sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
W związku z wprowadzeniem pośredniego trybu wnoszenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ustawodawca przewidział w procedurze sądowo-administracyjnej instytucję mającą na celu zdyscyplinowanie organu nie realizującego powyższego obowiązku. W tego rodzaju sytuacjach - zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. - w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny (por. postanowienie NSA z dnia 22 września 2010 r., l OZ 703/10). W każdej bowiem sytuacji organ powinien wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a.
W realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości fakt uchybienia przez organ wspomnianemu, ustawowemu terminowi. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. sam bowiem przyznał, że skarga H. J. wpłynęła do organu w dniu 17 września 2013 r., co oznacza, że do dnia 17 października winna być sporządzona odpowiedź na skargę, którą wraz z aktami administracyjnymi i skargą należało wyekspediować do Sądu najpóźniej w ostatnim dniu tego terminu. Tymczasem skargę, wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami sprawy wysłano do Sądu w dniu 3 grudnia 2013 r.
Rozstrzygając o rozmiarze wymierzanej grzywny sąd administracyjny ma obowiązek wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym m. in. przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, czas opóźnienia, wreszcie okoliczność, czy przekazanie nastąpiło przed czy po złożeniu wniosku o ukaranie. W niniejszej sprawie skargę, wraz odpowiedzią na nią oraz aktami sprawy przesłano już po wystąpieniu przez H. J. z żądaniem ukarania organu grzywną, przy czym w piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2013 r. wnioskodawca sprecyzował, że domaga się wymerzenia grzywny w wysokości 5.000 zł. Sąd, mając na względzie okoliczności sprawy, w tym m.in. podane przez organ okoliczności, które sprawiły, że zaistniało uchybienie uznał, że w rozpoznawanej sprawie zasadnym jest ukaranie organu grzywną w wysokości 500 zł. Trzeba bowiem zauważyć, że zaistniałe uchybienie nie ma charakteru rażącego, choć jest niewątpliwie oczywiste i bezdyskusyjne.
Jednakże mając na uwadze treść wyjaśnień organu uznano, że grzywna w wysokości wskazanej przez wnioskodawcę byłaby środkiem zbyt dolegliwym i nieadekwatnym do stopnia zawinienia organu. Tego rodzaju grzywna pełni bowiem funkcję środka represyjnego, przybierając postać sankcji, co oznacza, że nie jej wysokość nie może być ustalona w oderwaniu od okoliczności konkretnego stanu faktycznego, który w niniejszej sprawie nie uzasadnia zastosowania tak dolegliwego środka dyscyplinującego.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.