Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 maja 2022 r. S. K. (dalej: "wnioskodawca") złożył wniosek o wymierzenie Prezydentowi Miasta C. (dalej: "organ") grzywny za nieprzekazanie jego skargi z dnia 22 grudnia 2021 r. W uzasadnieniu podał, że skarga została złożona za pośrednictwem platformy e-PUAP, a dotyczyła bezczynności w przedmiocie jego wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 13 listopada 2020 r. Skarga ta nie została przekazana do Sądu pomimo upływu prawie 4 miesięcy.
Na skutek wezwania Sądu, skarżący pismem z dnia 31 maja 2022 r. podał, że jego wniosek dotyczy jego skargi z dnia 21 grudnia 2021 r., natomiast data wniosku o stwierdzenie nadpłaty ujęta w skardze jest błędna, a prawidłowa to 13 listopada 2020 r. (w skardze podano 13 listopada 2021 r.). W załączeniu przedłożył tą skargę.
Nadto, pismem z dnia 21 czerwca 2022 r. organ złożył odpowiedź na wniosek i podał, że jest on bezpodstawny, albowiem w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 13 listopada 2022 r. (później wskazano 13 listopada 2021 r.) wydano już decyzję odmowną.
Kolejno, na skutek zobowiązaniu Sądu do ustosunkowania się do pisma wnioskodawcy z dnia 31 maja 2022 r., organ pismem z dnia 25 lipca 2022 r. wskazał, że złożona przez niego skarga na bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 listopada 2021 r. (winno być 13 listopada 2020 r.) o stwierdzenie nadpłaty, wpłynęła do organu w dniu 22 grudnia 2021 r. Skargę tą organ przekazał do prowadzącej sprawę jednostki budżetowej Miejskiego Zarządu Dróg w C. Jednocześnie organ wskazał, że wobec dokonanej weryfikacji, powyższa skarga nie została przekazana do Sądu. Organ wskazał, że w dniu 21 grudnia 2021 r. wnioskodawca złożył także ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie w sprawie wniosku z dnia 13 listopada 2020 r., które wraz z aktami zostały przekazane do SKO. Organ ten przychylił się do ponaglenia.
Nadto, w dniu 8 lutego 2022 r. organ wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w kwocie 70 zł. Wobec tego Miejski Zarząd Dróg uznał kwestię bezczynności za zakończoną. Zaznaczono, że brak jest przepisu prawa przewidującego w takiej sytuacji jednoczesne przekazanie ponaglenia do organu wyższego stopnia i skargi do sądu. Organ podał także, że zarówno ponaglenie, jak i skarga były przekazywane przez wnioskodawcę do organu w szczycie pandemii COVID-19, która miała istotny wpływ na braki kadrowe. Równolegle była prowadzona także sprawa o stwierdzenie nadpłaty kwoty 58,80 zł, w ramach której wpływały pisma o treści merytorycznie zbliżonej do niniejszej sprawy. Organ poinformował też, że podjął środki zapobiegawcze, które sprawią, że w przyszłości bezczynność nie wystąpi. Nadto, odniósł się do kwestii bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2022 r. wnioskodawca wskazał, że składane przez niego ponaglenia nie zostały rozpoznane. Nadto, nie wie jak wyjaśnić organowi, że sprawa dotyczy wniosku o stwierdzenie nadpłaty z dnia 13 listopada 2020 r. (do wniosku załączył dowód przelewu z dnia 12 listopada 2020 r.). W jego ocenie bezsporne jest to, że organ nie przesłał do Sądu jego skargi, a co więcej nie czyni tego w dalszym ciągu, albowiem przesłanie jego skargi do Sądu w ramach postępowania o wymierzenie grzywny, nie wypełnia wymogów ustawowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
W myśl zaś art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Brzmienie art. 55 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że kwestia orzeczenia grzywny została pozostawiona do uznania Sądu, zaś przy rozstrzyganiu wniosku należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy m. in. takie jak: przyczyny niewypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku organ nadesłał akta sprawy oraz wyjaśnił przyczyny opóźnienia.
W rozpoznawanej sprawie ustawowy termin do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na wniosek i aktami administracyjnymi do sądu upłynął w dniu 20 stycznia 2022 r., natomiast organ nie wykonał tego obowiązku, co z resztą przyznał, podając, że wniosek, którego skarga dotyczyła został rozpoznany wydaniem decyzji odmownej. Niewystarczającym w tym zakresie jest także przekazanie skargi do Sądu w postaci załącznika pod odpowiedzią na wniosek. Tym bardziej, że pismo stanowiące skargę przesłano jako: "wniosek do WSA z dnia 2021-12-22- kopia wydruku z ePUAP.pdf".
Zatem nie zostały wypełnione postanowienia Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Nadto, przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. wyraźnie stanowi o wymogach przekazania skargi. Zatem organ dopuścił się znacznej zwłoki w przekazaniu skargi, tj. aktualnie prawie 9 miesięcy.
Wobec tego wskazać należy, że oprócz samego faktu naruszenia terminu przekazania skargi sądowi przy rozstrzyganiu o nałożeniu grzywny należy wziąć pod uwagę czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków.
W tym miejscu podkreślić należy, że przepisy o terminie przekazania skargi sądowi oraz dopuszczające wymierzenie organowi grzywny mają na celu dyscyplinowanie organów jak również stosowanie wobec nich finansowych środków represyjnych, a Sąd, orzekając o zasadności wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 p.p.s.a., musi wziąć pod uwagę stopień winy organu.
Z informacji podanych przez organ wynika, że wnioskodawca składał liczne pisma procesowe w podobnym czasie dotyczące spraw o podobnym przedmiocie. Niewątpliwie w ocenie Sądu jest to okoliczność wpływająca na możliwość pomyłki, która jednak nie powinna mieć miejsca. Jednak to na skutek działań wnioskodawcy organ odnalazł skargę z grudnia 2021 r.
Dlatego też Sąd uznał, że zachodzą podstawy do stosowania wobec organu środka dyscyplinująco – represyjnego w postaci grzywny. Jednocześnie Sąd przypomina organowi o konieczności bezwzględnego przestrzegania przepisu ustawowego dotyczącego przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi, w tym terminu, w którym ww. dokumenty należy przekazać Sądowi.
Wobec tego, określając wysokość grzywny na kwotę 500 zł, Sąd uwzględnił okoliczności zaistniałego stanu faktycznego.
W tej sytuacji należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.