Uzasadnienie
A.P. złożył w dniu [...] r. wniosek skierowany bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zatytułowany "powództwo o ustalenie wysokości należności dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym w administracji" wnosząc między innymi o ustalenie na podstawie art. 35a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) wysokości roszczenia dochodzonego przez Starostę [...] na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r., nr [...]. W dalszej kolejności wnioskodawca zażądał usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności dokonanej przez Starostę, a polegającej na obciążeniu A.P. opłatą za modernizację ewidencji gruntów i budynków w wysokości [...] zł ([...]), potwierdzoną wystawioną przez organ fakturą VAT z dnia [...] r., nr [...]. Wobec niejednoznacznej treści pisma na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 maja 2012 r. A.P. został wezwany do jego sprecyzowania poprzez wskazanie, czy pismo to stanowi skargę do sądu administracyjnego na czynność Starosty [...] z dnia [...] r. w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, czy też zgodnie z jego treścią jest to powództwo wniesione w trybie art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W odpowiedzi wnioskodawca w piśmie z dnia [...] r. wyraźnie wskazał, że jego intencją było wniesienie powództwa na zasadach podanych powyżej. Również zgłaszający się do sprawy pełnomocnik A.P. w piśmie z dnia [...] r. potwierdził żądanie mocodawcy wnosząc o rozpatrzenie powództwa zgodnie z tym żądaniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych wszczynanych na podstawie skargi lub wniosku. Jednak stosownie do treści art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) wszczęcie postępowania sądowego na wniosek strony ma miejsce jedynie wówczas, kiedy ustawy tak stanowią.
Z powyższego wynika, że nie każdy wniosek, złożony przez stronę bezpośrednio do sądu administracyjnego będzie wszczynał postępowanie sądowe. Przykładami wniosków wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym są: wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy (art. 55 § 1 p.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przed wszczęciem postępowania w sprawie (art. 243 § 1 p.p.s.a.), wniosek o odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt (art. 288, 289 p.p.s.a.).
Tymczasem przepis art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nawiązując do treści art. 2 § 3 tej ustawy stanowi, że jeżeli ze względu na rodzaj egzekwowanej należności dopuszczalne jest kwestionowanie istnienia lub wysokości tej należności w drodze powództwa, a zobowiązany wniesie takie powództwo do sądu, wierzyciel po otrzymaniu powództwa zawiadamia o tym organ egzekucyjny, żądając wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Zdaniem Sądu przepis ten dotyczy sytuacji, kiedy egzekucji administracyjnej na zasadzie wyjątku poddawane są należności cywilnoprawne. Wyłącznie zatem w takich przypadkach istnieje możliwość dochodzenia na drodze sądowej istnienia należności bądź jej wysokości, która jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego, niemniej jednak odbywa się to w postępowaniu przed sądem powszechnym,. Zobowiązany może wówczas złożyć powództwo do takiego sądu, a organ egzekucyjny ma obowiązek wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd.
W niniejszej sprawie pismo zatytułowane "Powództwo o ustalenie wysokości należności dochodzonej w postępowaniu administracyjnym" wobec jednoznacznej odpowiedzi skarżącego nie może zostać potraktowane jako skarga wniesiona do sądu administracyjnego w trybie art. 50 p.p.s.a. Sąd uznał, że pismo to należy potraktować jako wniosek w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. W tym miejscu zauważyć jednak przyjdzie, że sprawa, której dotyczy wniosek nie tylko nie jest wymieniona w ustawie regulującej postępowanie przed sądem administracyjnym, ale również nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Wnioskodawca wniósł bowiem do sądu administracyjnego o ustalenie wysokości roszczenia dochodzonego przez Starostę Lublinieckiego powołując jako podstawę swych żądań art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podczas gdy właściwym do orzekania na podstawie tego przepisu jest sąd powszechny.
Podkreślenia wymaga tutaj, że Sąd nie bada czy powództwo takie jest zasadne, tzn. czy należność, której ustalenia wysokości żąda wnioskodawca, można zakwalifikować jako cywilnoprawną czy publicznoprawną, bowiem istotne jest, że powództwo wnoszone w trybie powołanego wcześniej artykułu należy do właściwości sądów powszechnych i to ten sąd będzie rozstrzygał o zasadności żądania strony.
Z akt sprawy nie wynika również, aby powództwo takie zostało wcześniej wniesione do sądu powszechnego, a ten uznał się za niewłaściwy, co wykluczałoby – zgodnie z art. 58 § 4 p.p.s.a. - odrzucenie skargi z powodu niewłaściwości sądu administracyjnego.
Z uwagi na fakt, że na podstawie art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, a zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd orzekł jak w sentencji.