Postanowienie WSA w Gliwicach z 30 listopada 2020 r., II SO/Gl 9/20

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 30 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...]

Sprawa

w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt członka rodziny w Domu Pomocy Społecznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Skład

Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Dziuk

Uzasadnienie

Wnioskiem z 21 lipca 2020 r. G. S. (dalej: skarżąca) zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o wstrzymanie wykonania decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z [...] r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...] r. nr [...].

Wezwaniem z 28 października 2020 r. skarżąca została wezwana do udzielenia wyjaśnień, czy wniosła skargę sądową na w/w decyzję. W wezwaniu wskazano, że z informacji z urządzeń ewidencyjnych Sądu taka skarga nie została złożona. Wezwanie do wskazania, czy wniesiono skargę na w/w decyzję zostało wysłane również do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.

Pismem z 5 listopada 2020 r. skarżąca poinformowała, że nie składała skargi na w/w decyzję.

Pismem z [...] r. organ poinformował, że w/w decyzja nie została zaskarżona do WSA w Gliwicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Konstrukcja powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że warunkiem niezbędnym dla możliwości merytorycznego ustosunkowania się przez Sąd do wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu jest zaskarżenie tego aktu do sądu administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie decyzja, o której wstrzymanie wniosła skarżąca, w ogóle nie została zaskarżona do Sądu. Brak jest zatem możliwości jakiegokolwiek ustosunkowania się do wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeśli postępowanie stało się bezprzedmiotowe, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Z uwagi na niemożność merytorycznego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania opisanej na wstępie decyzji, postępowanie w przedmiocie tego wniosku stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Dlatego orzeczono, jak w sentencji.