Uzasadnienie
Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej a Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania decyzji o przyznaniu zasiłku stałego z tytułu niepełnosprawności I.S.
W uzasadnieniu wniosku Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej przekazał podanie I.S. o przyznanie zasiłku stałego do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. Wnioskodawca podkreślił, że w jego ocenie właściwym do rozpatrzenia sprawy I.S. jest jednak Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej. Wyjaśnił, iż I.S. przebywa na terenie [...] na czas określony od [...] listopada 2012 r. do [...] lutego 2013 r. w związku z umieszczeniem w Ośrodku Interwencji Kryzysowej, nie będącym jej miejscem zamieszkania ani lokalem mieszkalnym.
Ponadto podkreślił, że podczas wywiadu środowiskowego I.S. nie wskazała miejsca zamieszkania w [...], do którego powróci po opuszczeniu ośrodka. W późniejszym czasie złożyła także oświadczenie, że nie wyklucza powrotu do domu rodzinnego w [...]. Wreszcie organ wskazał, że wnioskodawczyni utrzymuje się z zasiłku pielęgnacyjnego wypłacanego przez Urząd Miasta, zaś jako osoba bezrobotna zarejestrowała się w dniu [...] czerwca 2012 r. w Urzędzie Pracy, wskazując Adres zamieszkania w miejscowości [...].
Z wskazanych okoliczności wnioskodawca wywiódł, że sprawy osobiste, rodzinne i majątkowe koncentrują się w Gminie. Tym samym stwierdził, że w zaistniałych okolicznościach nie jest zasadne rozpatrywanie wniosków I.S. przez Ośrodek Pomocy Społecznej, zaś właściwym organem w tym zakresie powinien być organ. Wobec powyższego organ (wnioskodawca) uznał się za niewłaściwego do załatwienia wniosku I.S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestię właściwości rzeczowej Naczelnego Sądu Administracyjnego reguluje przepis art. 15 p.p.s.a. Stosownie do § 1 pkt 4 przywołanego przepisu, Sąd ten rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., to jest spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
W myśl zaś art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Przepis ten stanowi jednocześnie, iż postanowienie sądu w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazuje na wystąpienie sporu kompetencyjny między Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej a Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej.
Mając na uwadze wyżej przytoczone regulacje prawne, rozstrzygnięcie zaistniałego sporu kompetencyjnego należy do wyłącznej właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.