Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] kwietnia 2018 r. M.Z. wniósł o oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), o wymierzenie Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu (dalej: PPIS) grzywny za nieprzekazanie skargi z [...] marca 2018 r. na bezczynność PPIS w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2016 r., poz. 1764 ze zm.).
Wnioskodawca wniósł o wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w związku z nieprzekazaniem w terminie skargi.
Pismem z [...] maja 2018 r. PPIS udzielił odpowiedzi na wniosek M.Z. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi. Organ wyjaśnił, że skarga na bezczynność PPIS w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wpłynęła 16 marca 2018 r. Odpowiedź na skargę została wysłana 11 kwietnia 2018 r. Zdaniem PPIS w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany przekaże skargę po terminie określonym, ale przed wydaniem postanowienia, to wówczas sąd administracyjny umarza sprawę.
W piśmie z [...] maja 2018 r. wnioskodawca podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, w tym wniosek o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, podkreślając jednocześnie, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. jest pełnienie funkcji dyscyplinującej, ale także represyjnej. Ponadto grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszania prawa celem przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego.
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wymierzył Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
Powyższe postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone pełnomocnikowi organu 16 lipca 2018r. (k. 51 akt sprawy).
W dniu 7 sierpnia 2018r. (data nadania) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł od przedmiotowego postanowienia pismo zatytułowane "skarga kasacyjna".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie w sprawie wymierzenia organowi grzywny wszczynane jest na wniosek skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08 uznał, że wspomniany wniosek jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) zwanej dalej "p.p.s.a.". Na postanowienie o wymierzeniu grzywny wydane na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. przysługuje zażalenie.
Przyjęcie poglądu, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny wszczyna odrębne postępowanie sądowe oznacza w konsekwencji, że postanowienie o wymierzeniu organowi grzywny, o odmowie wymierzenia grzywny bądź o odrzuceniu wniosku o wymierzenie grzywny jest postanowieniem kończącym postępowanie. Nie oznacza to jednak, że na takie postanowienia przysługuje skarga kasacyjna.
Przepisem dopuszczającym zażalenie na postanowienie w przedmiocie wymierzenia grzywny jest art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. Również wykładnia systemowa nie stoi na przeszkodzie, aby przyjąć pogląd o dopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., albowiem z przepisu art. 194 § 1 pkt 10 p.p.s.a. wynika, że zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest ukaranie grzywną.
Podkreślić trzeba, iż Sąd podziela pogląd, że od radcy prawnego, jako osoby mającej odpowiednie przygotowanie prawnicze, należy wymagać znajomości przepisów prawa, które mają w danej sprawie zastosowanie, a przede wszystkim dokładnej wiedzy o tym, jakie środki prawne służą reprezentowanej przez niego stronie. Skoro więc ustawodawca przewidział zażalenie jako środek prawny zaskarżenia ww. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, to w takim przypadku nie jest dopuszczalne wniesienie skargi kasacyjnej, który to środek prawny zaskarżenia służy w innych sytuacjach przewidzianych w ustawie (por. post. NSA z 3 marca 2005 r., OSK 1249/04, CBOSA). Jakkolwiek więc co do zasady mylne oznaczenie rodzaju pisma nie powinno pociągać za sobą ujemnych skutków dla strony (falsa demonstratio non nocet), to trudno tę zasadę odnosić par excellence do pism składanych przez profesjonalistów.
W niniejszej sprawie intencja wniesienia skargi kasacyjnej (a nie zażalenia) przez reprezentującego organ radcę prawnego została zamanifestowana w sposób jednoznaczny, nie tylko poprzez stosowne oznaczenie rodzaju środka odwoławczego, ale też z uwagi na powołanie się w dalszej kolejności, w podstawie prawnej, na przepisy regulujące instytucję skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (k 52 i n. akt sądowych). Wobec tego takie sformułowanie (określenie) środka odwoławczego Sąd uznał za wiążące.
Na marginesie zaznaczyć trzeba, że skargę kasacyjną wniesiono po upływie terminu przewidzianego do złożenia zażalenia. Przesyłka zawierająca odpis zaskarżonego postanowienia została doręczona pełnomocnikowi organu w dniu 16 lipca 2018 r., zatem termin do wniesienia zażalenie upłynął w dniu 23 lipca 2018 r., a skargę kasacyjną wniesiono w dniu 7 sierpnia 2018r.
Biorąc zatem pod uwagę, że wymienione wyżej postanowienie z 21 czerwca 2018r. zaskarżono skargą kasacyjną, a nie zażaleniem, uznać należy, że strona wniosła środek odwoławczy, który jest niedopuszczalny w rozumieniu art. 178 p.p.s.a., w związku z czym orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do wskazanych przepisów.
O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.