Uzasadnienie
Pismem z [...] marca 2014 r. J.L. złożył wniosek o wymierzenie Gminie grzywny za nieprzekazanie akt sprawy do sądu w maksymalnej wysokości w związku z jego skargą złożoną na uchwałę Rady Miejskiej z 29 maja 2013 r. nr XXI/179/2013 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. z 2013 r., poz. 1462).
Odpowiadając na wniosek Gmina wniosła o jego oddalenie, wskazując, że przepis art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a) nie ma w sprawie zastosowania, gdyż w sprawie w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wydał postanowienie z 3 grudnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Go 794/13) na które powołuje się wnioskodawca we wniosku, sąd ten wydał również postanowienie z 15 października 2013 r., w którym odrzucił skargę J.L. na uchwałę Rady Miejskiej z 29 maja 2013 r. nr XXI179/2013 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz odmówił przyznania prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o ukaranie organu grzywną jest zasadny.
Zgodnie z treścią przepisu art. 54 § 2 P.p.s.a organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a, to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Podkreślić należy, że grzywna wskazana w art. 55 P.p.s.a ma charakter dyscyplinująco - represyjny. Wymierzenie jej jest uzależnione od łącznego zaistnienia dwóch warunków - od złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny oraz niewykonania w ogóle lub wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a.
Jak wynika z akt o sygn. II SA/Go 794/13 postanowieniem z 15 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę J.L. na uchwałę Rady Miejskiej z 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. z 2013 r. poz. 1462). Przyczyną odrzucenia skargi był fakt, że w nadesłanych przez organ aktach administracyjnych sprawy brak było uprzedniego wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego, wywołanego powyższą uchwałą z 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013.
Również skarżący wezwany przez sąd do wykazania, iż przed wniesieniem skargi na omawianą uchwałę wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, nie wykazał, iż skierował takie wezwanie w przewidzianym prawem terminie.
Powyższe postanowienie zostało doręczone J.L. 17 października 2013 r. 18 października 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Do wniosku dołączył kserokopię datowanego na [...] lipca 2013 r. wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa wywołanego m.in. zaskarżoną uchwałą z 29 maja 2013 r. nr XXI/179/2013. Z kserokopii wynikało, iż wezwanie to zostało złożone w Urzędzie Miasta i Gminy 1 sierpnia 2013 r.
Celem potwierdzenia autentyczności datowanego na dzień [...] lipca 2013 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały z 29 maja 2013 r. nr XXI/179/2013 sąd wezwał Burmistrza do nadesłania oryginału lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu tego wezwania, co Burmistrz uczynił, składając do akt 8 listopada 2013 r. poświadczony za zgodność z oryginałem odpis wniesionego przez J.L. i W.L. wezwania Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa wywołanego m.in. uchwałą tej Rady nr XXI/179/2013, które wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy w dniu 1 sierpnia 2013 r.
Powyższe okoliczności wskazują, iż skarga na uchwałę Rady Miejskiej z 29 maja 2013 roku nr XXI/179/2013 złożona 5 sierpnia 2013 r., została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy 1 sierpnia 2013 r. Warunek dopuszczalności skargi wynikający z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) został zatem spełniony, skarga została również wniesiona z zachowaniem terminu wynikającego z art. 53 § 2 P.p.s.a. Powyższe wezwanie nie zostało jednak przesłane przez organ sądowi wraz ze skargą oraz aktami administracyjnymi sprawy.
W tej sytuacji sąd, nie mając zarówno ze strony organu jak i skarżącego informacji o tym, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego tą uchwałą zostało w ogóle złożone, nie miał innej możliwości jak odrzucić wniesioną skargę. Zarówno skarżący jak i organ przedłożyli sądowi wezwanie z [...] lipca 2013 r. dopiero po odrzuceniu skargi, co nastąpiło wcześniej postanowieniem z 15 października 2013 r.
Nieprzekazanie sądowi przez Radę Miejską oraz Burmistrza omawianego wezwania z [...] lipca 2013 r. wraz ze skargą oraz aktami sprawy, stanowiło istotne uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Przekazanie sądowi przez Radę Miejską oraz Burmistrza skargi wraz z niekompletnymi aktami sprawy (tj. bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa, od którego uzależnione było uznanie skargi za dopuszczalną) spowodowało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał postanowienie o odrzuceniu skargi, która w istocie została wniesiona w ustawowym terminie i z zachowaniem warunku poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Sytuacja ta nie miałaby miejsca, gdyby Rada Miejska czy Burmistrz przesłali sądowi kompletne akta sprawy, obejmujące omawiane wezwanie z [...] lipca 2013 r.
Ponadto zważyć należy, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Powyższe oznacza, że w każdej sytuacji, gdy została wniesiona skarga, organ powinien wypełnić ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy sąd orzekł o wymierzeniu Burmistrzowi Gminy grzywny za nieprzekazanie sądowi pełnych akt sprawy. Ustalając jej wysokość sąd uznał, że jest ona współmierna do stwierdzonego przez sąd uchybienia organu i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wskazać należy, że ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu orzekającego w sprawie wniosku i sąd administracyjny nie jest w tym zakresie związany wnioskiem strony. Jedynie górna granica grzywny jest określona w art. 154 § 6 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, wymierzona grzywna w kwocie 100 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku polegającego nieprzekazaniu pełnych akt sprawy. Sąd wziął przy tym pod uwagę że równolegle skarżący złożył wiele innych wezwań do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym Sąd uznał, że ustalona kwota grzywny stanowić będzie dostateczną dolegliwość dla organu.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a, określając ich wysokość na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).