Uzasadnienie
W dniu 1 kwietnia 2014 r. do Koła Łowieckiego (dalej jako "Koło") wpłynęła skarga Z.A., skierowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., której przedmiotem jest bezczynność Koła w udzieleniu informacji publicznej (data nadania skargi – 26 marca 2014 r.).
Powyższą skargę Koło przekazało do Sądu dnia 28 kwietnia 2014 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym). Skarga wpłynęła do Sądu dnia 30 kwietnia 2014 r.
W dniu 30 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek Z.A., który powołując się na przepis art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "ppsa") wniósł o wymierzenie organowi – Kołu Łowieckiemu grzywny za nie przekazanie jego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zgodnie z treścią art. 54 § 2 ppsa. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na wniosek Z.A. Koło wniosło o oddalenie wniosku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Organ wyjaśnił, iż w dniu 4 marca 2014 r. skarżący wniósł o udzielenie informacji publicznej. Żądanej informacji organ udzielił pismem z dnia [...] marca 2014 r. Skarga na bezczynność Koła wpłynęła dnia 1 kwietnia 2014 r. i została przekazana do Sądu dnia 29 kwietnia 2014 r.
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., a następnie na posiedzeniu jawnym w dniu 26 czerwca 2014 r., Z.A. podtrzymał swój wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy). Przy czym mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej, ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin do 15 dni.
Zgodnie z art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 powołanej ustawy ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, s. 259). Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż przepis określa jedynie maksymalną wysokość grzywny wymierzonej organowi, pozostawiając uzasadnionemu uznaniu Sądu jej rzeczywisty wymiar w konkretnej sprawie.
Z akt sprawy ze skargi Z.A. na bezczynność Koła Łowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 43/14 wynika, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 1 kwietnia 2014 r. r. zaś organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę wraz z aktami administracyjnymi w dniu 28 kwietnia 2014r.
Koło niewątpliwie spóźniło się z wypełnieniem ciążącego na nim obowiązku. Zgodnie bowiem z cytowanym już art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w niniejszej sprawie organ winien przekazać do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej w dniu 16 kwietnia 2014 r. Koło wykonało zaś swój obowiązek w całości dopiero w dniu 28 kwietnia 2014 r., tj. 12 dni po upływie piętnastodniowego terminu.
W tej sytuacji, Sąd uznał wniosek Z.A. za uzasadniony. Mając na uwadze zwłokę w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ppsa, wymierzył Kołu Łowieckiemu grzywnę w wysokości 100 zł. Sąd orzekając o wysokości grzywny wziął pod uwagę, iż organ przekazał skargę, wprawdzie ze zwłoką, jednakże z własnej inicjatywy, nie zaś w konsekwencji wniesienia niniejszego wniosku.
Jednocześnie Sąd podkreśla, iż przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie, w związku z wnioskiem Z.A. z dnia 28 kwietnia 2014 r. są jedynie przesłanki określone przez przepis art. 55 § 1 ppsa, tj. okoliczność uchybienia obowiązkowi wynikającemu z treści art. 54 § 2 ppsa w zw. z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W niniejszym postępowaniu Sąd natomiast nie jest uprawniony do merytorycznej oceny postępowania organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Wniesiona przez Z.A. skarga na bezczynność Koła w zakresie udzielenia informacji publicznej stanowi przedmiot odrębnego postępowania sądowadministracyjnego prowadzonego pod sygnaturą II SAB/Go 43/14.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania w orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 wyżej wymienionej ustawy.