Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2012 r. inspektor transportu drogowego przeprowadził kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], podczas której stwierdził brak uiszczenia przez kontrolowanego kierowcę opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260).
Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. K.N. został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu wobec niego postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej.
Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. roku K.N. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Wojewódzkim Inspektoratem Transportu Drogowego a Głównym Inspektorem Transportu Drogowego. Wnioskodawca wskazał, iż sprawa została przekazana przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Zdaniem strony prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i pozbawia go prawa do czynnego udziału w każdym etapie postępowania.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego odrzucenie uznając, iż brak jest sporu w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał na treść art. 51 ust. 6 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zgodnie z którym Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem właściwym w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych na zasadach określonych u ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a) wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Kwestię właściwości rzeczowej Naczelnego Sądu Administracyjnego reguluje przepis art. 15 p.p.s.a. Stosownie do § 1 pkt 4 przywołanego przepisu, Sąd ten rozstrzyga spory kompetencyjne, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., to jest spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.
Mając na uwadze powyżej przytoczone regulacje prawne, rozstrzygnięcie zaistniałego sporu kompetencyjnego należy do wyłącznej właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z tych względów, na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i art. 4 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.