Uzasadnienie
W dniu 2 grudnia 2012r. M.Ł., B.G. i A.G. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (sprawa o sygn. akt II SA/Kr 100/12).
Wszyscy sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Andrzej Irla, Piotr Lechowski, Grażyna Danielec, Anna Szkodzińska, Kazimierz Bandarzewski, Mirosław Bator, Jacek Bursa, Małgorzata Brachel-Ziaja, Bożenna Blitek, Maja Chodacka, Beata Cieloch, Renata Czeluśniak, Krystyna Daniel, Dorota Dąbek, Paweł Dąbek, Grażyna Firek, Aldona Gąsecka-Duda, Piotr Głowacki, Stanisław Grzeszek, Inga Gołowska, Agnieszka Jakimowicz, Wojciech Jakimowicz, Halina Jakubiec, Janusz Kasprzycki, Mariusz Kotulski, Elżbieta Kremer, Krystyna Kutzner, Ewa Michna, Agnieszka Nawara-Dubiel, Andrzej Niecikowski, Barbara Pasternak, Ewa Rynczak, Joanna Tuszyńska, Jarosław Wiśniewski, Bogusław Wolas, Tadeusz Wołek, Maria Zawadzka i Urszula Zięba wnieśli o ich wyłączenie w niniejszej sprawie, składając stosowne pismo. Osoby te wskazały, że jednym z uczestników niniejszego postępowania jest sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – E.R.
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II OW 116/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach do rozpoznania wniosków sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wyłączenie w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 18 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie – w stosunku do sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – E.R. – została spełniona przesłanka opisana w cyt. powyżej przepisie. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych osoba ta była stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. 122/1, obr. 6 Śródmieście wraz ze zjazdem z działki nr 522/8, obr. 6, Śródmieście przy ul. Rakowieckiej 83 w Krakowie". W rezultacie – z uwagi na dyspozycję art. 33 § 1 w zw. z art. 12 ustawy p.p.s.a. – E.R. jest uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 100/12, a zatem stroną w tej sprawie.
Z kolei stosownie do art. 19 ustawy p.p.s.a., sąd – niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 tej ustawy – wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Natomiast zgodnie z przepisem art. 21 ustawy p.p.s.a. sędzia powinien zawiadomić sąd o zachodzącej podstawie swojego wyłączenia i wstrzymać się od udziału w sprawie.
Oceniając zasadność złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wyłączenie nie sposób nie odnieść się do uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005r., SK 53/04, wydanego na gruncie przepisu art. 19 ustawy p.p.s.a., który w uprzednio obowiązującym brzmieniu ograniczał możliwość wyłączenia sędziego jedynie do sytuacji, kiedy między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodził stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Mianowicie, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, instytucja wyłączenia sędziego powinna być tak ukształtowana przez ustawodawcę, aby umożliwiała objęcie wszelkich sytuacji, które mogłyby prowadzić do powstania, o ile nie u samej strony (na co wskazuje orzecznictwo), to co najmniej u obiektywnego, zewnętrznego obserwatora uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Jednocześnie gwarancje bezstronności sędziowskiej nie mogą być ograniczone jedynie do stworzenia możliwości wyłączenia sędziego ze względu na istnienie bezpośrednich relacji o charakterze osobistym. Środki te muszą być bowiem pojmowane szerzej – jako umożliwiające wyłączenie w wypadku okoliczności (zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych), które w przypadku konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia w oparciu o w pełni zobiektywizowane przesłanki.
Biorąc pod uwagę powyższe nie ulega wątpliwości, w ocenie Sądu, że w odniesieniu do pozostałych sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w rozpatrywanej sprawie zachodzi okoliczność, o jakiej mowa w art. 19 ustawy p.p.s.a. Wymienieni we wniosku o wyłączenie sędziowie – podobnie jak sędzia E.R. – pracują bowiem w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie. W świetle powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz obecnego brzmienia art. 19 ustawy p.p.s.a., rozszerzającego przyczyny wyłączenia, stanowi to przesłankę uzasadniającą wykluczenie tych osób od rozpoznawania niniejszej sprawy. W obecnym stanie prawnym do wyłączenia sędziego nie jest już bowiem konieczne wymaganie zaistnienia pomiędzy nim a stroną lub jej przedstawicielem konkretnego stosunku osobistego – przyjaźni, bądź niechęci. Wystarczy, że dana osoba jest zatrudniona w tym samym sądzie co sędzia, będąc mu znaną z racji pełnionych obowiązków.
Dlatego też uznać trzeba, że orzekanie w sprawie, w której jako uczestnik postępowania występuje sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez sędziów tego samego Sądu bezsprzecznie może wywołać – zwłaszcza w odbiorze społeczności lokalnej – uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że złożone przez sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnioski o ich wyłączenie od rozpoznania przedmiotowej sprawy są zasadne i podlegają uwzględnieniu.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 22 § 2 ustawy p.p.s.a. – wobec spełnienia w przypadku E.R. przesłanki do wyłączenia określonej w art. 18 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., a wobec pozostałych sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przesłanki z art. 19 ustawy p.p.s.a.