Uzasadnienie
W piśmie z dnia 29 lipca 2020 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. B. wniósł o nałożenie na podstawie art. 55 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., na [...] grzywny za naruszenie art. 54 § 2 p.p.s.a. Wnioskodawca podniósł, że pismem z dnia 3 lutego 2020 r. skierował za pośrednictwem ww. [...] skargę do WSA w Rzeszowie na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. W rozmowie telefonicznej z sekretariatem Sądu ustalił, że skarga nie została przekazana do tego Sądu w terminie 14-dniowym, w związku z czym wniosek jest zasadny. Do wniosku załączono kopię skargi wraz z załącznikami i kopią pokwitowania nadania skargi w urzędzie pocztowym.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przekazał powyższą sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.
W odpowiedzi na wniosek organ – [...] - wniósł o jego oddalenie. Uzasadniając swe stanowisko podniósł, że nie odebrał fizycznie przesyłki zawierającej skargę, w związku z czym nie miał możliwości jej przekazania właściwemu sądowi w ustawowym terminie. Organ jest kołem łowieckim, które na swoją siedzibę wynajmuje pomieszczenie w budynku [...]. Nie zatrudnia żadnej osoby, która pełniłaby funkcję obsługi sekretariatu, a wszyscy członkowie koła sprawują swoje funkcje społecznie. Niejednokrotnie dochodziło także do zabierania tzw. awiza przez osoby nieuprawnione. Okoliczności te, jakkolwiek zdaniem organu nie usprawiedliwiają faktu niepodjęcia awizowanej przesyłki, winny zostać w jego ocenie uwzględnione w przypadku ewentualnego wymierzenia grzywny.
Niezależnie od tego organ podniósł, że w jego ocenie nawet w przypadku odebrania przesyłki zawierającej skargę, nie byłby zobowiązany do jej przekazania właściwemu sądowi. Z treści skargi wynika bowiem, że dotyczy ona bezczynności [...] (najpewniej – jak podniósł organ – w [...], gdyż ten sprawuje nadzór nad Kołem). Nawet zatem gdyby organ odebrał skargę, z uwagi na taką jej treść przekazałby ją Zarządowi Głównemu [...] celem rozpoznania. Organ odniósł się także do zawartego w skardze wniosku o zobowiązanie Zarządu Głównego [...] do udzielenia informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Z kolei stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
Z powyższego wynika, że grzywna za nieprzekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę może być wymierzona wyłącznie organowi właściwemu w sprawie, tj. temu organowi, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi (por. też m.in. postanowienie NSA z dnia 30 października 2012 r., sygn. I OZ 598/12, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. IV SO/Wr 20/18).
W niniejszym przypadku, jak słusznie zwrócił uwagę organ odpowiadając na wniosek, w skardze, która zdaniem wnioskodawcy miała podlegać przekazaniu przez [...] do WSA w Rzeszowie, jako "organ skarżony" wskazano co prawda ww. [...] (wyłącznie w początkowej części skargi), jednak z całej pozostałej treści skargi, zawartej po tytule "Skarga na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej" wskazano, że skarga dotyczy bezczynności Zarządu Okręgowego [...], czy też (tak w punkcie I. wniosków skargi) "[...]". I tak, we wstępnej części skargi podniesiono: "(...) zaskarżam bezczynność Zarządu Okręgowego [...] w udzieleniu informacji publicznej (...)". We wspomnianym punkcie I. wniosków wniesiono o zobowiązanie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. "ZG PZŁ do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 11 grudnia 2019 r.", zaś z uzasadnienia skargi wynika, że jest ona konsekwencją braku rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 11 grudnia 2019 r., z jakim skarżący wystąpił do "organu Zarządu Okręgowego [...]".
Taka treść skargi nie pozwala uznać, że skarżona bezczynność dotyczy [...] – skoro z wnioskiem o udzielenie informacji, jak wprost wynika z treści skargi, wystąpiono do "organu Zarządu Okręgowego [...]", zaskarża się bezczynność Zarządu Okręgowego [...], a wnosi o zobowiązanie do udzielenia informacji "ZG [...]". Niezależnie od tego, który z tych podmiotów (Zarząd Okręgowy czy – jak należy wnosić – Zarząd Główny [...]) miał udzielić informacji i pozostawał, zdaniem skarżącego, w bezczynności, podmiotem, którego dotyczyła skarżona bezczynność nie było [...] – mimo, że formalnie zostało wskazane w początkowej treści skargi jako "organ skarżony" i ten, za pośrednictwem którego wnosi się skargę do WSA w Rzeszowie. Jak trafnie zauważono w odpowiedzi na wniosek, Sąd ten nie jest nawet właściwy dla [...]. Analiza przepisów art. 32 i nast. ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.
Dz.U. z 2020 r. poz. 1683 ze zm.) oraz art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176) pozwala zaś na uznanie, że Zarząd Główny czy Zarząd Okręgowy [...] to – w zakresie obowiązku udzielania informacji publicznej – podmioty odrębne od kół łowieckich, które posiadają własną osobowość prawną i własne organy.
W tej sytuacji, w świetle uwag poczynionych na wstępie rozważań, [...] nie może być uznane za podmiot, który był zobowiązany do przekazania skargi do sądu zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. i na który może być nałożona grzywna za jej nieprzekazanie – niezależnie od tego, czy skarga ta do niego fizycznie dotarła, czy też nie – albowiem to nie jego bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej dotyczyła skarga, która miała podlegać przekazaniu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że nałożenie grzywny na organ byłoby niezasadne i na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.