Uzasadnienie
R. S. wniosła 9 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy w Ostrowcu Świętokrzyskim grzywny za nieprzekazanie do tego Sądu skargi na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W uzasadnieniu podała, że 4 lutego 2016 r. wystąpiła do kierownika Centrum Aktywizacji Zawodowej Powiatowego Urzędu Pracy w Ostrowcu Świętokrzyskim z wnioskiem o udzielenie jej informacji publicznej - udostępnienie wniosków o zawarcie umowy w celu odbycia stażu przez osoby bezrobotne jakie złożyli organizatorzy staży w trakcie naboru w okresie 11-22.01.2016 r. Pomimo upływu ustawowego 14- dniowego terminu na udzielenie odpowiedzi, nie otrzymała jej. W związku z powyższym konieczne stało się złożenie skargi na bezczynność, którą wniosła do organu 7 marca 2016 r. Chcąc pozyskać wiadomość o przewidywanym terminie rozpoznania sprawy zadzwoniła do Sądu i uzyskała informację, że skarga do Sądu nie wpłynęła. Zatem organ nie wywiązał się ze swoich ustawowych obowiązków.
W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Ostrowcu Świętokrzyskim wniósł o jej oddalenie. Podał, że "oczekiwanie uzyskania informacji publicznej przez Panią R. S. złożone było w formie ustnej, ogólnej i nieprecyzyjnej, która nie określała w sposób dokładny zakresu tej informacji jak też sposobu i formy, która powinna być zgodna z wnioskiem". Można było uznać, że tak naprawdę, to nie złożyła ona wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawą. Negatywne rozpatrzenie wniosku skarżącej o przyznanie stażu, który w świetle przyjętych kryteriów nie mógł być pozytywnie rozpatrzony i podtrzymanie tegoż stanowiska przez pracownika PUP w bezpośredniej rozmowie wzbudziło nerwowe reakcje u skarżącej, co skutkowało powstaniem niespokojnej atmosfery, mającej wpływ na późniejsze jej działania. Organ podkreślił, że żądane informacje zostały dopiero określone (doprecyzowane) w piśmie do Starosty Powiatu Ostrowieckiego i udzielone przez pracowników PUP zgodnie z terminem określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Natomiast skarga do WSA w Kielcach, została błędnie zakwalifikowana przez pracowników PUP, gdyż uznano, że jest to zapowiedź skargi, która dopiero będzie złożona.
Dalej Dyrektor oświadczył, że nie ma i nie miał żadnego powodu, żeby wstrzymywać przedstawienie kompletu dokumentów w niniejszej sprawie. Do zdarzenia będącego przedmiotem tej sprawy doszło po raz pierwszy i zostaną dołożone wszelkie możliwe starania, aby nie podjęto podobnej błędnej kwalifikacji pisma po raz kolejny. Podkreślił, że pełni obowiązki od 12 listopada 2015 r. W czasie wykonywania zadań dyrektora nie zaistniały sytuacje sporne w przedmiotowym zakresie i w związku z tym nie posiada nawet zbliżonych doświadczeń. Wskazał, że był to okres, w którym wszyscy pracownicy urzędu przygotowywali się do nowego "rozdania finansowego", skutkującego zawarciem umów, analizy regulaminów i innych czynności związanych z dofinansowaniami podmiotów z różnych tytułów. Koncentrował się jako Dyrektor na usprawnieniu działania urzędu i niniejsza sprawa toczyła się jakby bez jego o udziału. Zwrócił uwagę, że wnioskująca otrzymała w terminie wszystkie żądane informacje, uwzględniając konieczność doprecyzowania zakresu tych informacji. Tak więc nie doznała ona żadnego dyskomfortu związanego z brakiem oczekiwanej wiedzy.
Organ także zauważył, że przekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy dokonane zostało przed wystąpieniem przez skarżącą o wymierzenie grzywny, a nie dopiero na skutek wniosku o jej wymierzenie, nie miało zatem na celu uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli sądowej. Kończąc Dyrektor przeprosił, za powstałe zaniechanie i zobowiązał się do nie dopuszczenia do powstania podobnej sytuacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami) zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2). Stosownie natomiast do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2–2c, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z przytoczonego art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, iż wyłączną, materialnoprawną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie bądź, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, w terminie przewidzianym w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058), zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, które to uregulowanie stanowi lex specialis w stosunku do art. 54 § 2 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że to, jakie przyczyny spowodowały brak przekazania dokumentacji Sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny i może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Wydając bowiem takie orzeczenie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Ukaranie organu grzywną służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości (por. postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OZ 597/11 dostępny w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wymierzając grzywnę w wysokości 500 złotych, Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że opóźnienie w przekazaniu skargi było znaczne, bo wynosiło 34 dni (skarga wpłynęła do organu 7 marca 2016 r., zatem termin do jej przekazania upłynął 22 marca 2016 r., a jak wynika z akta sprawy II SAB/Ke 28/16 skarga została wysłana do Sądu 26 kwietnia 2016 r.). Sąd wziął również pod uwagę to, że de facto organ nie podał przyczyn usprawiedliwiających brak przekazania w terminie skargi na bezczynność. Okoliczności podane przez organ – krótki staż na stanowisku Dyrektora PUP oraz "gorące" przygotowanie umów z osobami fizycznymi i pracodawcami dotyczą bowiem końca 2015 r., a skarga na bezczynność winna być przekazana w marca 2016 r. Z kolei fakt zaistnienia pomyłki pracowników PUP w błędnym zakwalifikowaniu pisma skarżącej jako "zapowiedzi skargi, która dopiero zostanie złożona" w okolicznościach sprawy budzi wątpliwości.
W piśmie zawierającym tą skargę skarżąca pogrubiła nagłówek, że jest to "Skarga na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Ostrowcu Św. w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej" oraz dołączyła do tego pisma dowód uiszczania wpisu sądowego od skargi. W tej sytuacji trudno więc zgodzić się z organem, że mógł odnieść błędne przekonanie, że była to zapowiedź skargi na bezczynność, a nie sama skarga. Dodatkowo wskazać wypada, że Sąd nie ma obowiązku poszukiwania argumentów przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia organowi grzywny za samą stronę.
Z drugiej jednak strony ustalając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę fakt, że wbrew twierdzeniom skarżącej skarga na bezczynność została przekazana przed wniesieniem przez nią niniejszego wniosku o ukaranie organu grzywną (wniosek wpłynął 9 maja 2016 r.). Ponadto Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że opóźnienie w przekazaniu skargi na bezczynność nie było wynikiem złej woli organu i nie brało się z chęci uchylenia się przez organ od kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów sądowych, na które składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.