Uzasadnienie
Pismem z dnia 23.03.2016 r. (które zostało złożone do WSA w Krakowie w dniu 24.03.2016 r.) E. D. złożyła wniosek o wymierzenie "K" w K. grzywny na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 p.p.s.a. ze względu na nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie w ustawowym terminie 15 dni, jej skargi z dnia 17 lutego 2016 r. na bezczynność "T" w K. w zakresie udzielenia informacji publicznej zawartej we wniosku E. D. z dnia 24.11.2015 r.
Pismem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Starszy Sekretarz Sądowy Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wezwał "T" w K. do złożenia odpowiedzi na wniosek skarżącej o wymierzenie "T" grzywny w terminie 7 dni. Organ w żaden sposób nie ustosunkował się do powyższego wezwania w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.
Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), wynosi 15 dni.
W świetle powyżej zacytowanej regulacji "K" naruszyło obowiązek przekazania skargi E. D. z dnia 17 lutego 2016 r. Nie przekazując skargi, ani akt sprawy do WSA w Krakowie w piętnastodniowym terminie wypełnił dyspozycję art. 55 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu na tle przedmiotu skargi z 17 lutego 2016 r. organ miał wystarczająco dużo czasu, aby w ciągu 15 dni przekazać skargę, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do WSA w Krakowie, ewentualnie ją uwzględnić w tym czasie. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, dyscyplinująco - restrykcyjny. a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem "T" w K.. Zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 p.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie podlega dyskusji fakt, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą "T" otrzymało w dniu 18.02.2016 r., nie została przekazana Sądowi. Dlatego zasadnym jest w celu dyscyplinująco-prewencyjnym, wymierzenie temu organowi grzywny w wysokości 500 zł. Na określenie wysokości grzywny miał wpływ zarówno fakt niewykonania ciążącego na nim obowiązku do chwili obecnej (w dniu wydania niniejszego postanowienia nadal skarga E. D. nie została przekazana do Sądu), jak i też brak ustosunkowania się do wniosku skarżącej o wymierzenie grzywny mającego na celu wyjaśnienie przyczyn braku podejmowania działań organu w przedmiotowej sprawie.
Świadczy to o tym, iż zobowiązany do przekazania podmiot kompletnie lekceważy sobie zobligowania, jakie nakłada nań szczególna regulacja art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. postanowienie NSA z 23, 09.2014r. sygn. akt I OZ 759/14). Stanowisko takie nie może być w żadnym razie zaakceptowane, a Sąd I instancji musi na ten fakt zwrócić uwagę, ustalając wysokość wymierzanej grzywny. Dodać należy, że w podobnych okolicznościach Sąd wymierzył już "T" w K. prawomocnym postanowieniem z 16.09.2015r., sygn. akt I SO/Kr 26/15 grzywnę w wysokości 100 zł. ze względu na nieprzekazanie skargi w terminie. Zobowiązany podmiot wie zatem doskonale o ciążącym na nim obowiązku i skutkach jego zaniedbania. Okoliczności te uzasadniają wymierzenie grzywny w wysokości 500 zł.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., na który składa się wpis w wysokości – 100 zł "T" w K.