Uzasadnienie
S.B. i R.B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniosek o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w C. w związku z nieprzekazaniem ich skargi z dnia 21 września 2009 r. na bezczynność organu, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Powyższy wniosek wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 21 maja 2010 r.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wymieniona skarga na bezczynność PINB w C. została przesłana do tego organu w dniu 22 września 2009 r. Mimo licznej korespondencji do dnia złożenia wniosku w WSA skarga ta nie została przez PINB przesłana do sądu.
Jak wynika z akt sprawy II SAB/Kr 69/10 przedmiotowa skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. została nadana listem poleconym w dniu 22 września 2009 r. ([...], natomiast organ administracji przesłał ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dopiero w dniu 11 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. § 2 powołanego przepisu stanowi, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Grzywna, o której mowa w art. 55 p.p.s.a. ma charakter nie tylko dyscyplinujący, lecz także represyjny (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. II FPS 1/08 i cytowana tam literatura). Fakt, że obowiązek z art. 54 § 2 p.p.s.a. został wypełniony przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania o jej wymierzenie, wniosek S.B. i R.B. podlegał więc merytorycznemu rozpoznaniu.
Art. 55 p.p.s.a. przewiduje możliwość, a nie obowiązek wymierzenia grzywny, dlatego też badając zasadność wniosku o wymierzenie grzywny należało wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności dotyczące postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie. Okoliczności te przemawiają za uwzględnieniem wniosku i wymierzeniem grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w C. Podkreślenia wymaga, że organ administracji przetrzymywał skargę na jego bezczynność niemal 9 miesięcy, mimo, że prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje przesłać skargę do sądu w terminie 30 dni. Mimo wezwania nie udzielił również odpowiedzi na niniejszy wniosek, w związku z czym nie są znane przyczyny tak długiego przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Tego typu zachowanie świadczy o braku poszanowania dla obowiązujących przepisów prawa i uzasadnia wymierzenie grzywny.
Co do wysokości grzywny: art. 55 § 1 p.p.s.a. odsyła do art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W myśl obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2009 r. i w drugim półroczu 2009 r. (M.P. Nr 10, poz. 104) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2009 r. wyniosło 2.716,71 zł. Oznacza to, że grzywnę na podstawie art. 55 p.p.s.a. można wymierzyć do wysokości 27.167,10 zł. Jednocześnie ustawa nie określa dolnej granicy grzywny. Kwota 1.000 zł jest adekwatna do rażąco długiego okresu przetrzymywania skargi (termin ustawowy został przekroczony niemal dziewięciokrotnie).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.