Uzasadnienie
W dniu 8 kwietnia 2022 r. E. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr 9 im. Ppłk. Pilota Stanisława Skarżyńskiego w Olkuszu grzywny za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi z dnia 14 marca 2022 r. dotyczącej bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że w dniu 14 marca 2022 r. złożyła w sekretariacie szkoły skargę na bezczynność dyrektora w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Do dnia dzisiejszego nie została ona jednak przekazana do sądu. Dyrektor szkoły na zadane pytanie w dniu 6 kwietnia 2022 r. czy przekazał przedmiotową skargę do sądu odparł, że on nie jest w sporze z żadnym sądem.
Do dnia sporządzenia wniosku o wymierzenie grzywny skarżąca nie otrzymała z Sądu żadnej korespondencji w sprawie zainicjowanej jej skargą, co w jej ocenie oznacza, że skarga ta nie została Sądowi przekazana w terminie.
W piśmie z dnia 9 czerwca 2022 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 9 im. Ppłk. Pilota Stanisława Skarżyńskiego w Olkuszu wniósł o odrzucenie wniosku w całości. Podał, że skarżąca miała dostęp do wnioskowanej informacji publicznej, gdyż nie jest ona tajna. Podkreślił, że dyrektor szkoły nie jest zobowiązany do wydawania decyzji administracyjnych dotyczących dostępu do dokumentacji szkoły.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Trzydziestodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, został w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. 2176 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.").
Zgodnie natomiast z art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów).
Wprawdzie regulacja zawarta w przytoczonym wyżej przepisie zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej, jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że grzywna wymierzana w tym trybie ma mieszany dyscyplinująco-restrykcyjny charakter (zob. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA 2006/6, poz. 156; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008/3, poz. 42, s. 24). Nadto, oprócz funkcji dyscyplinująco-restrykcyjnej, grzywna taka pełni również rolę prewencyjną, albowiem służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości (zob. uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Oznacza to, że wniosek o wymierzenie grzywny w tym trybie może zostać uwzględniony również w sytuacji, gdy przed jego złożeniem lub rozpoznaniem doszło do przekazania sądowi skargi, jednak czynności tej dokonano po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 już po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny nie prowadzi bowiem do bezprzedmiotowości postępowania w tej sprawie (por. postanowienia NSA: z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1086/09, LexPolonica nr 2299926; z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 161/10, LexPolonica nr 2281264; z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 387/11, LexPolonica nr 2620325).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca w dniu 14 marca 2022 r. wniosła za pośrednictwem Dyrektora Szkoły Podstawowej nr 9 im. Ppłk. Pilota Stanisława Skarżyńskiego w Olkuszu skargę w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej z dnia 21 lutego 2022 r. Do chwili obecnej organ nie przekazał skargi do Sądu.
Z tych względów wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 1 pkt 6 P.p.s.a., należało uznać za zasadny.
Ustalając wysokość grzywny Sąd z jednej strony uwzględnił opisaną wyżej skalę uchybienia organu, nadto Sąd wziął pod uwagę fakt, że w organ nie czuje żadnej odpowiedzialności i potrzeby ponoszenia konsekwencji swojego działania. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn tego uchybienia i do tej pory skarga nie została przekazana do Sądu. W tym kontekście należy jednak podkreślić, że obowiązek przekazania sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ uznaje, że skarga nie jest zasadna. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje bowiem podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Dopiero zaś sąd administracyjny w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny, czy skarga jest dopuszczalna, a nadto, czy jest zasadna. Z tych względów ewentualne przekonanie organu o niezasadności skargi nie może stanowić usprawiedliwienia dla niezachowania ustawowego terminu do jej przekazania.
Zestawiając te okoliczności Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy grzywna w wysokości 1000 złotych będzie adekwatna do skali stwierdzonego naruszenia prawa, a przy tym wystarczająca dla osiągnięcia tak jej dyscyplinującego i represyjnego, jak i prewencyjnego celu. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie obejmują uiszczony wpis sądowy od wniosku w kwocie 100 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.