Uzasadnienie
K. T. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z wnioskiem o wymierzenie Staroście Tatrzańskiemu – dalej też jako "organ", grzywny za nieprzekazanie do Sądu akt dotyczącej bezczynności w prowadzeniu sprawy dotyczącej zmiany w zapisów w ewidencji gruntów i budynków.
Wnioskodawczyni wyjaśniła, że pismem z dnia 2 stycznia 2023 r. wniosła skargę na bezczynność organu w prowadzeniu sprawy na jej wniosek o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki nr [...] obr. [...] (ul. [...] Organ mimo wezwania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – pismem z dnia 16 stycznia 2023 r., sygn[...] do chwili obecnej nie przekazał do Sądu akt administracyjnych sprawy.
Organ nie udzielił również, pomimo wezwania (k. 24), odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny pełni także funkcję prewencyjną (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09). Jest to zatem środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 1 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie. Zabezpiecza on konstytucyjne prawo jednostki do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), do czego konieczne jest otrzymanie przez sąd skargi wraz ze wszystkimi, uporządkowanymi aktami sprawy. Podkreślenia wymaga, że dla wymierzenia grzywny nie mają znaczenia powody nieprzekazania sądowi administracyjnemu przez organ skargi wraz z aktami sprawy bowiem wyłączną materialną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewykonanie wskazanych w ustawie obowiązków (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09). Każde opóźnienie w przekazaniu akt w terminie musi skutkować wymierzeniem grzywny (por. postanowienie NSA z 21 czerwca 2016 r., I OZ 461/16).
Na gruncie niniejszej sprawy, skarga na bezczynność Starosty Tatrzańskiego została wniesiona przez wnioskodawczynię bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 2 stycznia 2023 r. Za pismem z dnia 16 stycznia 2023 r., sygn. II DK/Kr 4/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przekazał organowi oryginał skargi, wzywając jednocześnie organ do przedłożenia odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi sprawy.
Wnioskiem nadanym w dniu 17 lipca 2023 r. K. T.-L. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie do Sądu akt sprawy. Odpis wniosku wraz z wezwaniem do udzielenia odpowiedzi doręczono organowi w dniu 25 września 2023 r. Organ do chwili obecnej nie przesłał do Sądu ani akt sprawy, ani odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy niewątpliwie zaistniały podstawy do wymierzenia organowi grzywny, organ uchybił bowiem terminowi, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Mając zatem na uwadze przywołane powyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 1.000 zł, uznając, że jej wysokość jest adekwatna do stopnia zawinienia organu i stwierdzonego uchybienia.
Mając na uwadze orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.