Uzasadnienie
Z.N. wniosła 23 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta R. grzywny z powodu uporczywego niewywiązywania się z obowiązku przekazania do Sądu jej skargi z 1 lipca 2011 r. Podała, że w wyniku rozpoznania pierwszego wniosku WSA w Krakowie postanowieniem z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SO/Kr 16/11 wymierzył Burmistrzowi Miasta R. grzywnę w wysokości 5.000 zł za nieprzekazanie ww. skargi w terminie.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta R. j wskazał, że nie jest winny przedstawionej sytuacji, a zwłoka w przekazaniu skargi zbiegła się z bardzo intensywnymi działaniami pełnomocnika organu związanymi z ochroną Szpitala Miejskiego w R. Organ podał, że przedmiotowa skarga została przesłana do Sądu 31 stycznia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SO/Kr 4/12, odrzucił wniosek, uznając, że jest on niedopuszczalny, gdyż niemożliwe jest z mocy prawa prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego pomiędzy tymi samymi stronami.
Naczelny Sąd Administracyjny na skutek rozpoznania zażalenia postanowieniem z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 418/12 uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Jak wskazano wyżej, w niniejszej sprawie zapadło postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym uchylone zostało poprzednie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydane w tej sprawie.
Stosownie do treści art. 190 w związku z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA stanął na stanowisku, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco- represyjny. Nieuprawnione jest zatem dopatrywanie się w tej instytucji wyłącznie funkcji dyscyplinującej. Nadto ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej.
Przedmiotem kolejnego wniosku jest dalsza opieszałość organu, która nie stanowiła przedmiotu pierwotnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. Sąd nakazał, zbadanie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy opieszałość organu trwała również po wymierzeniu pierwszej grzywny postanowieniem z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SO/Kr 16/11 i ocenić czy zachodzą przesłanki określone w art. 55 § 1 p.p.s.a. przemawiające za koniecznością wymierzenia grzywny.
Należy zatem wskazać, że stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ zobowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie piętnastu dni od dnia jej wniesienia - art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.). W razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
Postanowienie z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SO/Kr 16/11, na mocy którego wymierzono Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywnę za nieprzekazanie w podanym wyżej terminie skargi skarżącej z 1 lipca 2011 r. zostało doręczone organowi 22 grudnia 2012 r. Natomiast skarga z dnia 1 lipca 2011 r. została przesłana do Sądu dopiero 31 stycznia 2012 r. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o wymierzenie grzywny jest uzasadniony. Mimo ukarania grzywną organ w dalszym ciągu pozostawał w bezczynności i dopełnił obowiązku z ponad 1,5 miesięcznym opóźnieniem. Określając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, że naruszenia przez organ terminów do przesyłania skarg składanych, za jego pośrednictwem, do sądu mają charakter notoryczny, przy czym nawet nałożenie grzywny nie wywiera dyscyplinującego wpływu. Uwzględnić również wypadało fakt, iż skarga z 1 lipca 2012 r. została jednak złożona do Sądu i miało miejsce zanim organ uzyskał informację o kolejnym wniosku o ukaranie. Wreszcie na wysokość grzywny nie mogła pozostać bez wpływu okoliczność wcześniejszego ukarania grzywną w wysokości 5000 zł.
Odnosząc się do wniosku o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny zawartego w piśmie pełnomocnika organu z 25 czerwca 2012 r., Sąd wskazuje, że okoliczność, że w innej sprawie nawet o takim samym stanie faktycznym i prawnym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie którym odmówiono wymierzenia grzywny nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ponadto Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 418/12.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 cytowanej ustawy wymierzył organowi grzywnę. W ocenie Sądu, grzywna orzeczona w wysokości 1000 zł jest adekwatna.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.