Uzasadnienie
M. M. złożyła w dniu 8 czerwca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny T. S.A. z siedzibą w K. w związku z nieprzekazaniem Sądowi skargi z dnia 21 lutego 2022 roku na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w ustawowym terminie 15 dni.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w dniu 22 lutego 2022 roku wniosła za pośrednictwem Organu, skargę na decyzję Organu z dnia 14 stycznia 2022 roku o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie przez nią wskazanym we wniosku z dnia 20 grudnia 2021 roku. Skarga została doręczona Organowi w dniu 23 lutego 2022 roku. Mimo upływu ponad trzech miesięcy Organ nie przekazał skargi do rozpatrzenia tutejszemu Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, do czego zobowiązany był na podstawie art. 54 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") w zw. z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm. – dalej jako "u.d.i.p.") Podkreśliła, ze powyższe zostało dodatkowo potwierdzone poprzez rozmowę telefoniczną z sekretariatem właściwego wydziału.
W odpowiedzi na wniosek, organ przyznał, że skarga skarżącej z dnia 21 lutego 2022 roku został doręczona do Organu w dniu 23 lutego 2022 roku. Organ wskazał, że na skutek braki dekretacji skargi i błędu na etapie przekazania skargi pomiędzy wydziałami Organu nie przekazano skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie. Organ nie potwierdził aby skarżąca telefonicznie monitowała w sprawie skargi, ale nie uzyskał też zaprzeczania tej okoliczności. W ocenie organu biorąc pod uwagę fakt, iż T. S.A. w K. dochował swoim obowiązkom na etapie rozpoznania wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej, wydał stosowną decyzję, wskazuje on, że brak przekazania skargi do Sądu był wynikiem błędu ludzkiego, a nie wynikiem celowego działania zmierzającego na utrudnienie skarżącej prawa do sądu. Zdaniem organu skarga winna być uznana za niedopuszczalną bowiem skarżąca pominęła, pomimo pouczenia procedurę złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny.
Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 1a p.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Co do zasady organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.).
Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. zawiera normę zmierzającą do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest zatem pełnienie funkcji dyscyplinującej, ale także funkcji represyjnej. Funkcja represyjna służy ochronie konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Ponadto, grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie grzywną służy zapobieganiu naruszeniom prawa polegającym na przewlekaniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada szybkości postępowania jest bowiem jedną z podstawowych zasad postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. I OZ 328/12).
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w zakresie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Podkreślić również należy, że stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie nakłada na sąd obowiązku wymierzenia grzywny, lecz wyposaża sąd w uprawnienie do jej wymierzenia. Ustawodawca przewidział bowiem, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny". Orzeczenie sądu ma więc charakter uznaniowy, a sąd podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi charakter sprawy, przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek przekazania skargi wraz z aktami oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy.
Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć po uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s.381).
Rozważając okoliczności niniejszej sprawy Sądu uznał, są podstawy do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd uznał, że brak przekazania był zawiniony i stanowił naruszenie jednoznacznie brzmiących przepisów p.p.s.a. i u.d.i.p. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca domaga się wymierzenia grzywny T. S.A. z siedzibą w K. w związku z nieprzekazaniem Sądowi skargi z dnia 21 lutego 2022 roku
Skarga jak przyznał sam organ wpłynęła do organu 23 lutego 2022 r. jednakże skargę przekazał organ do Sądu dopiero 19 lipca 2022 r. (data prezentaty). Termin do przekazania akt upłynął w dniu 10 marca 2022 r. Tak więc zwłoka organu w przekazaniu akt wynosiła ponad cztery miesiące. Zdaniem Sądu nie sposób przyjąć, iż przekroczenie terminu jest nieznaczne. Zwłoka wynikała z błędu na etapie przekazania skargi pomiędzy wydziałami Organu czyli niewłaściwej organizacji pracy w organie, za co, co Sąd z całą mocą podkreśla winę ponosi w całości organ.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie określając wysokość grzywny miał na uwadze wyjaśnienia organu, tj. fakt, ze organ przyznał się do zawinienia, ale również i to, że skargę przekazano dopiero po upływie ponad 4 miesięcy. Zła organizacja pracy organu nie może stanowić usprawiedliwienia dla nieprzekazania skargi.
Dlatego też Sąd uznał, że z uwagi na przekroczenia terminu z art. 54 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt.
- 1) u.d.i.p. zachodzą podstawy do stosowania wobec organu środka dyscyplinująco – represyjnego w postaci grzywny. W ocenie Sądu zasadna w realiach niniejszej sprawy jest grzywna w wysokości 400 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 210 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. uwzględniając poniesiony przez wnioskodawcę koszt wpisu (100 zł).