Uzasadnienie
J. M. w dniu 16 stycznia 2022 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie drogą elektroniczną wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy Z. grzywny za nieprzekazanie jego skargi z 12 grudnia 2021 r. na bezczynność ww. organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że 12 grudnia 2021 r. skierował do Sądu za pośrednictwem organu skargę na bezczynność. Według informacji uzyskanych telefonicznie w sekretariacie Sądu 14 stycznia 2022 r. skarga nie została przekazana w ustawowym terminie.
Skarżący przywołał treść art. 54 oraz art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "P.p.s.a." oraz orzeczenia sądów administracyjnych w przedmiocie obowiązku terminowego przekazania skargi i konsekwencji braku tegoż przekazania.
W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta i Gminy Z. wyjaśnił, że przedmiotowa skarga została złożona przez skarżącego poprzez platformę ePUAP 12 grudnia 2021 r. Odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy została przesłana przez organ do Sądu elektronicznie poprzez ePUAP 11 stycznia 2022 r. Z urzędowego poświadczenia Przedłożenia wynika, że korespondencja została doręczona do systemu teleinformatycznego Sądu w tym samym dniu o godz. 14:49.
Dodatkowo odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy została przesłana przez organ do Sądu przesyłką pocztową poleconą 11 stycznia 2022 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym w Z.) odebraną przez Sąd 13 stycznia 2022 r.
Zatem organ twierdząc, że przekazał skargę z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie z art. 54 § 2 P.p.s.a. wniósł o oddalenie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 54 § 1a P.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio.
Jak stanowi art. 54 § 2 P.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Celem tego przepisu jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. lub w przepisach szczegółowych.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429), dalej "u.d.i.p.", przekazanie akt i odpowiedzi na skargę w zakresie udostępnienia informacji publicznej następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Z przedstawionych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że podmiot, za pośrednictwem którego kierowana jest do sądu administracyjnego skarga w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest bezwzględnie obowiązany przekazać to pismo sądowi wraz z kompletem akt sprawy w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Co w sprawie było niesporne, jak wyżej wskazano, skarga została wniesiona do organu 12 grudnia 2021 r. (niedziela), a zatem piętnastodniowy termin do jej przekazania do Sądu upływał 27 grudnia 2021 r. Niewątpliwe w niniejszej sprawie również jest, że skarga przekazana przez organ 11 stycznia 2022 r. i została zarejestrowana 12 stycznia 2022 r. do sygnatury akt II SAB/Kr 4/22.
Jednocześnie należy wskazać, że wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 września 2020 r., sygn. akt I OZ 585/20 użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że Sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi.
Wymierzenie grzywny nie jest zatem bezpośrednią konsekwencją stwierdzenia nieterminowego przekazania skargi do sądu, lecz jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, a zatem możliwością, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy to uzasadniają (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13 listopada 2019 r., sygn. IV SAB/Po 207/19, LEX nr 2745318). Wskazać również należy, że uznanie sądowe cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. wyrok NSA z 8 października 2020 r., sygn. I OSK 1969/18, CBOSA).
W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami sprawy w zakreślonym ustawą terminie nie było efektem celowego działania organu. Z wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na wniosek wynika, że organ naruszył termin przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy nieświadomie, nie stosując przepisu szczególnego zawartego w u.d.i.p., czyli skróconego terminu przekazania z 30 do 15 dni.
Należy mieć też na uwadze, że organ bez dodatkowych działań skarżącego, z własnej inicjatywy przekazał skargę, odpowiedź na skargę i akta sprawy w 30-tym dniu od złożenia skargi i to dwutorowo, zarówno przez ePUAP jak i pocztą tradycyjną, wskazując przy tym, że akta sprawy prowadzone były w formie papierowej. Tym samym Sąd stwierdza, że uchybienie przez organ terminowi, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., doprowadziło do nierażącego naruszenia obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a.
Ze względu na okoliczność, że opóźnienie było nieznaczne, a w momencie składania wniosku o wymierzenie organowi grzywny (16 stycznia 2022 r.) organ nie pozostawał już w stanie opóźnienia, grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. może mieć jedynie charakter dyscyplinujący na przyszłość. W ocenie Sądu nie powinna zatem w takiej sytuacji spełnić celu represyjnego. Uwzględniając przy tym ww. okoliczności przekroczenia terminu, w tym przede wszystkim rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi, zasadnym było wymierzenie grzywny w wysokości 100 złotych. Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, uznając, że jej wysokość jest adekwatna do stopnia stwierdzonego uchybienia.
Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt 1 na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.
O kosztach orzeczono jak w pkt 2 na podstawie art. 64 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Obejmują one uiszczony wpis od wniosku – 100 zł.