Uzasadnienie
Pismem z dnia 18.10.2010 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R.S., powołując się na art. 55 § 1 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a) - w związku z nieprzekazaniem przez J.J. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w N. Kancelaria Komornicza, ul. [...] wniesionej za jego pośrednictwem skargi na bezczynność w związku z nie rozstrzygnięciem wniosku o udzielenie informacji publicznej - wniósł o:
- - wymierzenie J.J. - Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w N. Kancelaria Komornicza w N. - na zasadzie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 w/w ustawy grzywny w wysokości 20 tyś. zł
- - wezwanie J.J. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w N. do przedłożenia akt przedmiotowej sprawy.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 10.09.2010 r., listem poleconym na adres J.J. -Komornika Sądowego w N. wysłał kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komornika w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Pismo zostało odebrane w dniu 13.09.2010 r., a odbiór poświadczony przez Pełnomocnika. Do dnia 18.10.2010 r., skarżący nie otrzymał jednak żadnej informacji o przekazaniu sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zachodzi zatem podstawa do przyjęcia, iż w terminie określonym w art. 54 ustawy skarga nie została przekazana sądowi administracyjnemu. Skarżący również nie otrzymał odpowiedzi bezpośrednio od Komornika.
W odpowiedzi na wniosek Komornik zarzucił, że komornik sądowy nie jest organem władzy publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Działalność komornika sądowego jest szczegółowo uregulowana w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji. Komornik sądowy jest funkcjonariuszem państwowym (art. 1 Ustawy). Komornik występuje w podwójnej roli: organu egzekucyjnego i prywatnego przedsiębiorcy prowadzącego własną działalność gospodarczą w formie kancelarii komorniczej (art. 4 Ustawy). Działalność egzekucyjna komornika podlega cywilnej a nie administracyjnej kontroli sądowej. Wynika to wprost z art. 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Tym samym żądanie od osoby, która nie jest organem władzy publicznej, udzielania informacji nie podlegających ujawnieniu w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Przedmiotem sprawy niniejszej jest wniosek R.S. zmierzający do wymierzenia J.J. Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w N. grzywny za nie przekazanie sądowi skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Niesporne jest, że Komornik skargi nie przekazał bowiem reprezentował stanowisko., że nie jest organem władzy publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Tak więc zasadniczą kwestią w sprawie jest odpowiedź na pytanie czy Komornik Sądowy jest organem do którego można się zwrócić z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Już w tym miejscu należy zwrócić uwagę, że obowiązek udostępnienia informacji spoczywa nie tylko na podmiocie który wytwarza informację publiczną ale także na takim podmiocie który jest w posiadaniu takiej informacji. W tym miejscu można zwrócić uwagę na treść art. 761 § 1 kpc, który stanowi, że organ egzekucyjny może zasięgać od organów administracji publicznej, organów wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej, organów podatkowych, organów rentowych, banków, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, przedsiębiorstw maklerskich, organów spółdzielni mieszkaniowych, zarządów wspólnot mieszkaniowych oraz innych podmiotów zarządzających mieszkaniami i lokalami użytkowymi, jak również innych instytucji i osób nieuczestniczących w postępowaniu informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji. Nie można wykluczyć, że któraś z tych informacji - o której mowa w art. 761 § 1 kpc - będzie miała charakter informacji publicznej.
Art.4 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, póz. 1198 ze zm. - zwanej dalej ustawą) przesądza o tym, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. organy władzy publicznej.
Zwraca uwagę w tym przepisie wyodrębnienie dwóch rodzajów podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznych, mianowicie władz publicznych oraz inny podmiotów wykonujących zadania publiczne. Kwestią usytuowania Komornika w polskim systemie konstytucyjnym zajmował się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2004 r., Trybunał Konstytucyjny syg.akt SK 26/03. (Dz.U.nr.11poz.101, OTK-A 2004/1/3) przy okazji wykładni konstytucyjności art. 769 kpc. W uzasadnieniu cytowanego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził wprost, że Komornik jest władzą publiczną, podkreślając, że: Komornik jest monokratycznym organem, wyposażonym przez państwo w określone władcze kompetencje zarówno wobec osób (art. 761 i 764 k.p.c.), jak i wobec innych instytucji publicznych (art. 761 i 765 k.p.c.). Komornik został upoważniony do nakładania kar, co jest atrybutem władzy publicznej. Zarówno art. 758 k.p.c., jak i art. 1 ustawy o komornikach sądowych podkreślają organizacyjne i funkcjonalne powiązanie komornika z władzą sądowniczą, a więc z konstytucyjnie wyodrębnioną postacią władzy publicznej. Komornicy działają przy sądach rejonowych, nie wchodząc jednak w ich strukturę.
Dla jasności tego stanowiska warto przypomnieć, że Trybunał odwołał się do wcześniejszego wyroku tegoż Trybunały wykładającego pojęcie "władzy publicznej" i tak w wyroku z dnia 4 grudnia 2001 r., sygn.akt SK 18/00 stwierdzono, że: Pojęcie "władzy publicznej" w rozumieniu art. 77 ust. 1 Konstytucji obejmuje wszystkie władze w sensie konstytucyjnym - ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Należy podkreślić, że pojęcia organu państwa oraz organu władzy publicznej nie są tożsame. W pojęciu "władzy publicznej" mieszczą się bowiem także inne instytucje niż państwowe lub samorządowe, o ile wykonują funkcje władzy publicznej w wyniku powierzenia czy przekazania im tych funkcji przez organ władzy państwowej lub samorządowej. Wykonywanie władzy publicznej dotyczy wszelkich form działalności państwa, samorządu terytorialnego i innych instytucji publicznych, które obejmują bardzo zróżnicowane formy aktywności.
Wykonywanie takich funkcji łączy się z reguły, chociaż nie zawsze, z możliwością władczego kształtowania sytuacji jednostki. Dotyczy to obszaru, na którym może dojść do naruszenia praw i wolności jednostki ze strony władzy publicznej.
Tak więc dla Sądu orzekającego w sprawie nie budzi wątpliwości, że Komornik sądowy jest władzą publiczną i z tej racji obowiązany jest do udzielenia informacji publicznej. Sąd w sprawie niniejszej nie rozstrzyga czy żądana przez R.S. informacja ma charakter informacji publicznej. Ta okoliczność nie jest przedmiotem sprawy. Jak to powiedziano wyżej przedmiotem sprawy jest żądanie wymierzenia grzywny za nie przekazanie sądowi skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Żądanie to należy uznać za usprawiedliwione co do zasady.
Regulacja zawarta w przepisie art. 55 p.o.p.s.a zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej i oznacza, że wymierzenie grzywny jest środkiem służącym do realizacji tego celu. Wysokości grzywny musi uwzględniać okoliczności zwłoki i nie może pomijać faktu, że skarga została już przekazana i sprawa bezczynności w Sądzie oznaczona została sygn.akt II SAB/Kr 25/11
Zdaniem Sądu grzywna określona w art. 55 § 1 p.o.p.s.a ma charakter dyscyplinujący a nie represyjny i wymierzona w wysokości określonej w sentencji spełni swą rolę środka dyscyplinującego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 55 § 1 p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji.