Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 marca 2014 r. Z.n. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w R. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich umów zawartych w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 14 marca 2014 r. pomiędzy Gmina R., a kancelaria adwokacką M.W.
Decyzją z dnia 16 kwietnia 2014 r. (.....) Burmistrz R. na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.) w zw. z art. 6 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 §1 i 107 kpa Burmistrz R. odmówił Z.N. udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. Z.N. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakwie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. w przedmiocie rozpoznania sprawy zainicjowanej odwołaniem Z.N. od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia 16 kwietnia 2014 r.
Decyzją z dnia10 lipca 2014 r. (....) na podstawie ar. 138§2 i art. 127 §2 i 17 pkt 1 kpa, a także art. 5 ust. 2, 10 ust. 1 i 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2104 r., poz. 782) w zw. z art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 ze zm.) r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W dniu [....] lipca 2014 r. na dziennik podawczy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga Z.N. z dnia 26 czerwca 2014 r. wraz z odpowiedzią na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. W dniu 9 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) Z.n. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w N. z powodu nieprzekazania sądowi administracyjnemu skargi z dnia 26 czerwca 2014 r. w terminie określonym w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 2 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Podniosła, że praktyka nagminnego ignorowania obowiązku przekazywania skarg w terminie nakazanym ustawą o dostępie do informacji publicznej świadczy o lekceważącym stosunku organu do Sądu oraz do skarżących i wynika ze złej woli funkcjonariuszy publicznych. W związku z powyższym wniosła o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w N. grzywny w wysokości dolegliwej dla organu, aby zniechęcić organ do naruszania przepisów prawa w przyszłości oraz aby uniknąć konieczności angażowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kolejne posterowania w sprawach o wymierzenie grzywny temu organowi.
Podała, że świetle stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego złożenie wniosku o ukaranie grzywna w trybie art. 55 §1 ppsa ma nie tylko służyć zdyscyplinowaniu organu do wywiązywania się z ciążącego na nim obowiązku, ale także ma stanowić realną sankcję w przypadku naruszenia prawa, zniechęcając tym samym na przyszłość organ do podejmowania działań niezgodnych z powszechnie obowiązującymi przepisami. Grzywna ma bowiem charakter dyscyplinująco-represyjno-prewencyjny, a nie tylko dyscyplinujący (por. II FPS 1/08 i II GPS 3/09).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej ppsa za wyjątkiem m. in. art. 54 § 2 cytowanej ustawy, albowiem przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, a nie w terminie 30 dni, jak przewiduje to Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie zaś do art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 ppsa ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym prawem.
Orzeczenie sądu w przedmiocie wymierzenia grzywny ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że podejmując rozstrzygnięcie w tym przedmiocie sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu oraz czy przekazanie kompletnych akt administracyjnych opóźniło rozpoznanie sprawy (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259).
Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie za odpowiednią należy uznać grzywnę w wysokości 100 zł. Orzekając wysokość grzywny sąd miał na uwadze naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. przepisów prawa, stopień zawinienia oraz całokształt okoliczności sprawy, w szczególności sytuację, że skarga oraz odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 28 lipca 2014 r. (wiadomo sądowi ze sprawy o sygn. akt II SAB/Kr 256/14), a więc zanim wpłynął wniosek o ukaranie grzywną. Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną jak i prewencyjną.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 55§1 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa