Uzasadnienie
Odnośnie pkt. I postanowienia należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl natomiast art. 88 w/w ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie, skarżący złożył kolejny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej polegającej na uzupełnieniu braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 24.07.2010 roku (k. 103). Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek ten jest spóźniony. Z treści zażalenia z dnia 18.09.2009 roku wynika bowiem, że już wtedy ustały przyczyny, które spowodowały uchybienie terminu do dokonania w/w czynności procesowej.
Ponadto w dniu 12.01.2010 roku skarżący odebrał odpis postanowienia NSA z dnia 17.12.2009 roku i jego uzasadnienia, w którym wprost wskazano, że zamiast zażalenia winien był on złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Mimo tego pierwszy wniosek w tym przedmiocie (odrzucony w pkt. II postanowienia z 22.06.2010 roku – k.88) został wniesiony dopiero 01.03.2010 roku, a zatem znacznie po terminie. Kolejny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej polegającej na uzupełnieniu braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożony w dniu 27.07.2010 roku, z powyższych przyczyn jest również spóźniony, a zatem podlega on odrzuceniu, o czym sąd orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów.
Odnośnie pkt. II postanowienia należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik skarżącego będący adwokatem, w dniu 22.11.2010 roku złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na pkt.I postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23.09.2010 roku, dołączając do wniosku zażalenie na w/w postanowienie, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (k.153 i 154). W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący wnioskujący o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, o postanowieniu z dnia 23 września 2010 roku dowiedział się podczas spotkania w kancelarii pełnomocnika z urzędu w dniu 17 listopada 2010 roku.
Postanowienie o przyznaniu prawa pomocy w zakresie częściowym nie zostało skarżącemu Z.M. wcześniej doręczone. Należy zatem podnieść, iż skarżący wnioskodawca bez swojej winy nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu sądowym, tj. bez swojej winy w terminie nie wniósł zażalenia na ww. postanowienie z dnia 23 września 2010 roku.
Tymczasem postanowienie z dnia 23.09.2010 roku, jest postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie oddalenia wniosku o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 259 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od postanowienia tego przysługuje sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z treści tego przepisu jak również z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że nie jest od niego dopuszczalne zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powołany we wniosku, a obowiązujący od dnia 10.04.2010 roku, § 3 artykułu 252 p.p.s.a., stanowi o możliwości wniesienia zażalenia jako przepis ogólny, mający zastosowanie w sytuacji kiedy czynności w zakresie wydawania postanowień co do prawa pomocy nie zostały powierzone na podstawie art. 258 referendarzowi sądowemu.
Skoro w przedmiotowej sprawie postanowienie co do prawa pomocy zostało wydane przez referendarza sądowego, to w myśl cytowanego art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowienia tego przysługuje sprzeciw. Nie jest natomiast dopuszczalne wniesienie od niego zażalenia, a co za tym idzie, nie może być także dopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w pkt. II sentencji postanowienia, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,. Uzupełniająco można wskazać, że argumenty podniesione we wniosku są przy tym i tak nieuzasadnione albowiem skarżącemu doręczono skutecznie odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 23.09.2010 roku, w dniu 15.10.2010 roku (k.131).