Uzasadnienie
W dniu 12 września 2014 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny organowi, tj. Przedsiębiorstwu [...] S.A. w O. z uwagi na nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jednocześnie, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a." wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Skarżący podał, że w dniu 5 listopada 2013 r. skarżący za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 P.p.s.a.) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga została doręczona stronie przeciwnej dnia 13 listopada 2013 r. Zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. termin na przekazanie tej skargi do Sądu upłynął zatem w dniu 13 grudnia 2013 r.
Skarżący podniósł, że prawomocnym postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II SO/Kr 9/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył [...] S.A. grzywnę w wysokości 1000 zł. Pomimo upływu blisko pół roku od ww. orzeczenia, organ w dalszym ciągu nie przekazał przedmiotowej skargi do rozpoznania przez Sąd, co wprost narusza konstytucyjne prawo do sądu.
Wobec faktu, że poprzednio wymierzona grzywna nie wpłynęła na organ dostatecznie dyscyplinująco, zasadny staje się wniosek o ponowne wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., tym razem jednak w większej wysokości.
Przedsiębiorstwo Komunikacji [...] S.A. w O., wezwane przez Sąd do nadesłania odpowiedzi na wniosek, nie złożyło odniosło się do doręczonego mu wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z tym, że termin do przekazania skargi w przedmiotowej sprawie wynosił nie 30 dni a 15 dni, bowiem skarga dotyczyła bezczynności organu w załatwieniu wniosku skarżącego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112 poz. 1198).
Sąd ustalił, że pomimo wymierzenia grzywny organowi za nieprzekazanie skargi A. K. postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II SO/Kr 9/14, po wydaniu tego postanowienia Przedsiębiorstwo Komunikacji [...] S.A. w O. w dalszym ciągu nie przekazało skargi sądowi administracyjnemu. Porównanie daty wydania ww. postanowienia i daty wniesienia wniosku o wymierzenie grzywny prowadzi do oczywistej konkluzji, że organ administracyjny nie dochował 15 dniowego terminu do przekazania skargi z aktami sprawy sądowi.
Wyjaśnić należy, że przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek przekazania w określonym terminie skargi wraz z aktami sprawy jest bezwzględny. Samo nieprzekazanie skargi w terminie określonym ustawą jest podstawą do wymierzenia organowi grzywny na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. Zatem wyjaśnienia organu o braku czasu w związku z czasochłonnymi pracami nad aktem planistycznym, nie mają znaczenia dla wykonania nałożonego na organ obowiązku. Uzasadnione okoliczności powodujące opóźnienie w przekazaniu skargi mogą wpływać jedynie na wysokość wymierzonej grzywny.
W ocenie Sądu fakt nieprzekazania skargi A. K. z tak dużym opóźnieniem, zwłaszcza w sytuacji, gdy organowi wymierzono już raz grzywnę w tym przedmiocie, uzasadnia nałożenie na organ ewidentnie łamiący prawo, grzywny w zasądzonej wysokości. Jest to bowiem oczywiste naruszanie prawa do sądu. Prawo do sądu, będące jedną z gwarancji konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, musi być przestrzegane przez organy administracji. Stąd Sąd wymierzył grzywnę wysokości 3.000 zł określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. jako dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Sądowi znane jest niejednolite stanowisko dotyczące możliwości wielokrotnego nakładania grzywny na podstawie art. 55 P.p.s.a. Zgodnie z postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SO/Wa 25/10, opub. w LEX nr 936728, "ponowny wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a". Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt II SO/Ke 1/10, opub. w LEX nr 936727, "przepis art. 55 § 1 i § 2 p.p.s.a. nie wyłącza możliwości wielokrotnego wymierzania grzywny; a więc jeżeli skarga nadal nie zostanie przekazana, to wnioskodawca będzie miał możliwość ponownego żądania wymierzenia grzywny". Sąd przychyla się do poglądu zawartego w drugim z powołanych postanowień.
Art. 55 § 1 nie stanowi, że grzywna ta może zostać wymierzona tylko raz, a nadto § 2 art. 55 P.p.s.a. daje Sądowi możliwość rozpoznania skargi na podstawie jej odpisu, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi wątpliwości, ale tylko na żądanie skarżącego. Gdyby przyjąć proponowaną przez organ interpretację o jednokrotnej możliwości ukarania organu grzywną, skarżący nie uzyskałby w ten sposób odpowiedniej ochrony prawnej przed bezprawnym działaniem organu administracji. Musi istnieć w sytuacji niewykonania przez organ jego obowiązku możliwość jego dyscyplinowania aż do skutku.
Zauważyć należy, że możliwość rozpoznania skargi przez sąd administracyjny w oparciu o sam odpis skargi w rzeczywistości będzie należeć do bardzo rzadkich wyjątków, gdy stan faktyczny i prawny w niej przedstawiony nie będzie budził uzasadnionych wątpliwości. Nadto w ten sposób sąd może orzekać tylko na żądanie skarżącego. Biorąc zatem powyższe pod uwagę w ocenie Sądu, można nałożyć na organ grzywnę z art. 55 § 1 P.p.s.a. nawet kilkakrotnie. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej. Ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. jeżeli organ mimo wymierzenia mu już grzywny, nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Przedmiotem kolejnego wniosku jest dalsza opieszałość organu, która nie stanowiła przedmiotu pierwotnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. Powaga rzeczy osądzonej dotyczy tylko rozstrzygnięć merytorycznych zawartych w wyrokach.
Sprawy z wniosku o wymierzenie grzywny nie mają charakteru merytorycznych rozstrzygnięć spraw, a jednie dotyczą wymierzenia grzywny za opieszałość (zwłokę) organu w nie przekazaniu akt sprawy wraz z skargą. Tym samym tylko przyjęcie dopuszczalności ponownego złożenia wniosku o wymierzenie grzywny czyni realnym prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie dla strony, jak i prawo do sądu. W przeciwnym razie ani skarżącym, ani sąd nie miałby żadnych instrumentów zmuszających do przekazywania skarg kierowanych do sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 55 § 2 i art. 55 § 3 P.p.s.a.
W przedmiocie zwrotu kosztów Sąd orzekła na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.