Postanowienie WSA w Krakowie z 23 lutego 2006 r., II SO/Kr 3/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Rozpoznanie

w dniu 23 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. H. o zwolnienie od kosztów sądowych w przedmiocie bezczynności postanawia oddalić wniosek strony skarżącego S. H. o zwolnienie od kosztów sądowych

Skład

Przewodniczący: Ref. WSA Renata Suska

Uzasadnienie

W dniu 15 lutego 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek S.H. o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie bezczynności Urzędu Miejskiego w T. We wniosku tym skarżący oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Ich miesięczny wynosi 3.308,96 zł. i stanowi go świadczenie emerytalne skarżącego w wysokości 1.016,18 zł., świadczenie emerytalne żony w wysokości 1.122,78 zł., wynagrodzenie za pracę żony w wysokości 1.000 zł. oraz 170 zł z nie ustalonego tytułu.

W skład majątku skarżącego wchodzi dom o pow. 149,84 m2.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż znaczną, część dochodu przeznacza na utrzymanie domu.

Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym - art. 246 § 1 ustawy), lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym- art. 246 § 2 ustawy).

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał skutecznie, iż nie może ponieść kosztów sądowych. Skarżący posiada stały miesięczny dochód, bez obciążeń. Jego wysokość, pozwala na wniesienia stosownej opłaty bez wywoływania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Skarżący wnosząc sprawę do Sądu winien liczyć się z ewentualnymi kosztami i zabezpieczyć na ten cel stosowne środki pieniężne. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W przedmiotowej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245 § 1 i 2, art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).