Uzasadnienie
Wymienieni w sentencji postanowienia Sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekający w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie oraz sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, jak również asesorzy tego Sądu złożyli żądanie wyłączenia ich od rozpoznania skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] (znak: Nr [...]) w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości bowiem przedmiotem sprawy jest decyzja wywłaszczająca nieruchomość na potrzeby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Postanowieniem z dnia 6.05.2004 r. (sygn. akt OW 51/04) Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 22 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.) wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do rozpoznania powyższego żądania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Art. 19 p.o.p.s.a stanowi m. in., że sąd wyłącza sędziego na jego żądanie, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Swoje żądanie wyłączenia sędziowie i asesorzy orzekający w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie uzasadnili tym, że przedmiotem sprawy wywołanej skargą M. M. jest decyzja wywłaszczająca nieruchomość na potrzeby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Treść przepisu art. 19 p.o.p.s.a., mówiąc o "stosunku osobistym", nie precyzuje co należy pod tym pojęciem rozumieć, a w szczególności, czy stosunek służbowy jaki łączy sędziów i asesorów z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie może być także stosunkiem osobistym o którym mowa w cytowanym przepisie.
Uregulowanie zawarte w art. 19 p.o.p.s.a., jest identyczne jakie zawiera art. 49 kpc. Należy więc przyjąć, że posługując się tak nieostrym pojęciem jakim jest pojęcie stosunku osobistego, ustawodawca w sposób świadomy wykładnię tego przepisu w najszerszym zakresie pozostawił orzekającemu sądowi. Przy wykładni tego przepisu nie można pominąć, że zawiera on dwie podstawy wszczęcia postępowania w przedmiocie wyłączenia sędziego, pierwszą to taką w którym z żądaniem wyłączenia występuje sędzia, i drugą, gdy wniosek taki składa strona. Ustawodawca więc wyraźnie odróżnia żądanie, od wniosku - przy tej samej przesłance, gdy między sędzią "a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego". Z woli więc ustawodawcy inne rygory wyznaczył on wnioskowi strony a inne żądaniu sędziego, przy czym w tym drugim przypadku są one znacznie łagodniejsze niż pierwszym.
Powyższe wstępne rozważania pozwalają przyjąć, że wniosek sędziów i asesorów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie należy uznać za uzasadniony. Wprawdzie sędziów i asesorów z sądem łączy stosunek służbowy, lecz w niniejszym konkretnym przypadku ten stosunek służbowy może przenosić się na stosunek osobisty, który może wywołać "wątpliwości co do bezstronności sędziego" wszak w sprawie chodzi o wywłaszczenie nieruchomości na potrzeby sądu, a za tymi potrzebami może się kryć polepszenie warunków pracy sędziów, a więc ten stosunek służbowy w pewnym zakresie może zamienić się w stosunek osobisty o jakim mowa w art. 19 p.o.p.s.a. Ustawodawca swoim uregulowaniem ocenę, czy w danej sytuacji sędzia będzie mógł obiektywnie i bez skrępowania rozpoznać sprawę i wydać w niej orzeczenie pozostawił przede wszystkim sędziemu, przy czym kontroli sądu poddał jedynie weryfikację tej jego subiektywnej oceny nie zakreślając żadnych kryteriów ustawowych.
W tym właśnie zakresie dokonując kontroli zgłoszonych żądań, uznał je Sąd w składzie orzekającym za uzasadnione co w konsekwencji na podstawie art. 22 p.o.p.s.a. prowadzi do orzeczenia zawartego w sentencji.