Uzasadnienie
J. M. w dniu 17 marca 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Staroście Miechowskiemu grzywny za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie skargi z dnia 19 lutego 2024 r. na bezczynność Starosty Miechowskiego w zakresie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w dniu 31 grudnia 2023 r. J. M. złożył do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a wobec braku odpowiedzi na ten wniosek wniósł w dniu 19 lutego 2024 r. za pośrednictwem organu skargę na jego bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga nie została jednak przekazana w ustawowym terminie. Wnioskodawca zażądał wymierzenia organowi grzywny w kwocie 1% maksymalnego wymiaru za każdy pełny tydzień opóźnienia.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o niewymierzenie grzywny, wskazując, że skarga wraz z aktami sprawy została przesłana do WSA w Krakowie pocztą w dniu 14 marca 2024 r., a w formie elektronicznej – po wezwaniu przez Sąd - w dniu 4 kwietnia 2024 r. Organ wyjaśnił, że uchybił terminowi przekazania skargi dlatego, że trafiła ona do folderu spam i stąd niezauważona nie była procedowana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Zatem w przypadku skargi z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej trzydziestodniowy termin wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. został skrócony do 15 dni.
W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Instytucja wymierzenia organowi grzywny w sytuacji braku wywiązania się z nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego, ma charakter dyscyplinujący, restrykcyjny i prewencyjny. Mobilizuje ona bowiem organ do niezwłocznego przekazania skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, a jednocześnie stanowi sankcję za niedokonania tych czynności w wymaganym terminie. Zapobiega także naruszeniom tego obowiązku w przyszłości (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2017 r., sygn. I OZ 1702/17 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt II SAB/Kr 81/24, pod którą zarejestrowano sporną skargę na bezczynność, skarga ta wpłynęła do organu w dniu 19 lutego 2024 r. i w ustawowym terminie nie została przekazana do WSA w Krakowie. Skargę tę – w wersji papierowej i bez sporządzonej odpowiedzi na skargę – przesłano pocztą dopiero w dniu 18 marca 2024 r. (k. 7 akt WSA sygn. akt II SAB/Kr 81/24), czyli niewątpliwie z uchybieniem terminu określonego art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i to – na marginesie - z uchybieniami co do wymogów z art. 54 § 2 p.p.s.a.
W tej sytuacji WSA uznał, że nałożenie na organ grzywny, było zasadne.
Ustalając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze, że wszystkie wymagane prawem dokumenty zostały ostatecznie przesłane. W działaniach organu nie można więc dopatrzyć się celowego przedłużania sprawy czy też utrudniania skarżącemu dostępu do Sądu.
O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony przez wnioskodawców wpis od wniosku w kwocie 100 zł, Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia, na podstawie art. 200 p.p.s.a.