Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 stycznia 2017r. G. P., w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "P.p.s.a." – wniosła o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 13 września 2016r. na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi G.P. wyjaśniła, że ww. skargę złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu 13 września 2016r., zatem w świetle art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm.) organ miał obowiązek przekazać do sądu tę skargę w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia, tj. najpóźniej do dnia 28 września 2016r. Tymczasem organ przekazał skargę dopiero w dniu 3 października 2016r.
Po uiszczeniu przez skarżącą w dniu 24 stycznia 2017r. wymaganego wpisu sądowego, na mocy zarządzenia sędziego z dnia 1 lutego 2017r. odpis wyżej wymienionego wniosku G. P. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu został przesłany Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. celem zajęcia stanowiska co do jego treści.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ wyjaśnił, że faktycznie przekazał do sądu skargę G. P. z naruszeniem art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak wymierzenie grzywny za powyższe uchybienie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny. W związku z tym na uwzględnienie zasługuje okoliczność, że obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a. został zrealizowany i to ze znacznym wyprzedzeniem przed złożeniem przez skarżącą wniosku o wymierzenie grzywny. Natomiast zaistniałe opóźnienie wynikało z przeoczenia, iż do przekazania przedmiotowej skargi zastosowanie ma termin określony w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej (15 dni), nie zaś termin przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. (30 dni). W konsekwencji nie zachodzi konieczność podejmowania przez sąd działań o charakterze dyscyplinującym, prewencyjnym, czy represyjnym.
Na tej podstawie organ wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny, ewentualnie o wymierzenie grzywny w najniższej możliwej wysokości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 P.p.s.a.). Przepis art. 55 P.p.s.a. stanowi zatem gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i rozpoznania sprawy przez możliwość zastosowania wobec organu środków dyscyplinujących i kompensujących brak stosowanego działania organu administracji (przekazania skargi).
Z akt sprawy wynika, że skarga G. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.i wpłynęła do organu w dniu 13 września 2016r. Organ przekazał tę skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do sądu w dniu 3 października 2016r. W dniu 2 stycznia 2017r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wymierzenie grzywny organowi, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Natomiast wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017r., sygn. akt II SAB/Łd 269/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił ww. skargę i stwierdził, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W związku z tym sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych, a ponadto zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. W zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 18 kwietnia 2016 roku sąd umorzył postępowanie.
Rozpoznanie wniosku o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi, już po wyroku z dnia 17 stycznia 2017r., jest w związku z tym niedopuszczalne, bowiem wniosek o wymierzenie grzywny stanowi środek dyscyplinujący działanie organu, a jego celem jest przeciwdziałanie "przetrzymywaniu" skarg przez organy administracji i uniemożliwianiu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. jest zatem ściśle związany z wniesieniem skargi i określa sekwencję działań, które mogą być podjęte w celu doprowadzenia do rozpoznania sprawy, a więc wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest dopuszczalny, jeżeli skarga została wniesiona do organu i nie została rozpoznana przez sąd administracyjny. Występowanie z wnioskiem o ukaranie organu grzywną nie może mieć na celu jedynie funkcji represyjnej – tak w postanowieniu NSA z dnia 19 maja 2016r., sygn. akt II OZ 498/16, orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Innymi słowy w rozpoznawanej sprawie nie zostało naruszone prawo G. P. do rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, ponieważ organ, pomimo uchybienia terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przekazał wniesioną przez nią skargę, a sąd tę skargę rozpoznał wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017r. Tym samym postępowanie przed sądem zostało zakończone. Nie ma zatem podstaw, aby w takiej sytuacji z postępowania w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. czynić narzędzie o wyłącznie represyjnym charakterze.
W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wobec tego orzeczono, jak w pkt 2 postanowienia.
dc