Uzasadnienie
W dniu 6 listopada 2014 roku B. K. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi wniosek o ukaranie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. grzywną za nieprzekazanie skargi z dnia 30 września 2014 roku w terminie, o którym stanowi art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku jego autorka wskazała, iż w dniu 30 września 2014 roku skierowała do sądu, za pośrednictwem organu, skargę o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2013 roku, w sprawie II SAB/Łd 47/13.
W odpowiedzi na wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie wskazując, iż w dniu 3 października 2014 roku wpłynęła do niego skarga z dnia 30 września 2014 roku, która została przekazana do sądu w dniu 7 listopada 2014 roku, czyli z naruszeniem terminu. Nałożenie grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. jest fakultatywne, a sąd orzekając w tym przedmiocie powinien uwzględnić całokształt okoliczności sprawy. Jak wskazał organ, odpowiedź na skargę została sporządzona przed wyekspirowaniem 30 – dniowego terminu na przekazanie skargi do sądu, a wobec niewielkiego opóźnienia w przekazaniu skargi, zasadność realizacji represyjnego celu instytucji grzywny, o której stanowi art. 55 § 1 P.p.s.a. – w ocenie organu – jest dyskusyjna. Przekazanie do sądu skargi wraz z aktami nie jest wyłącznie czynnością techniczną, a wymaga wnikliwej analizy akt administracyjnych celem sporządzenia odpowiedzi na skargę.
Nadto organ musi także podjąć działania celem zabezpieczenia prawidłowego toku dalszego postępowania administracyjnego, bowiem postępowanie sądowe nie tamuje postępowania administracyjnego. W sprawie organ – przed przekazaniem skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi – miał obowiązek przygotować akta zastępcze i skierować do stron zawiadomienie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego z pouczeniem o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w aktach dokumentami. W konkluzji odpowiedzi na wniosek organ alternatywnie wniósł o wymierzenie grzywny w kwocie minimalnej akcentując, iż uchybienie w przekazaniu skargi wraz z aktami do sądu było niewielkie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do unormowania art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Niezastosowanie się przez organ do tego obowiązku skutkuje tym, że na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna wymierzana organowi, o jakiej mowa w przepisie art. 55 § 1 P.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco – restrykcyjny. Ma ona, bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zawarte, w art. 55 § 1 P.p.s.a. sformułowanie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku dostrzec wypada, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uczynił zadość wymogowi przekazania skargi do sądu w terminie 30 dni od daty jej otrzymania. Skoro bowiem skargę o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku B. K. skierowała do WSA w Łodzi za pośrednictwem organu w dniu 30 września 2014 roku, organ ten obowiązany był najpóźniej do dnia 30 października 2014 roku przekazać sądowi przedmiotową skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Organ obowiązek ten zrealizował wysyłając odpowiednie dokumenty do sądu w dniu 7 listopada 2014 roku. Reasumując, uchybienie terminu przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu obejmowało 7 dni.
Wniosek o ukaranie organu grzywną z powodu przekazania skargi sądowi po terminie wynikającym z przepisu art. 54 § 2 P.p.s.a., został skierowany do sądu w dniu 6 listopada 2014 roku.
Biorąc więc pod uwagę fakt, iż skarga wraz z niezbędnymi dokumentami została doręczona do sądu po złożeniu wniosku o ukaranie grzywną, jak i okoliczność, że uchybienie terminu obejmowało okres kilku dni, sąd uznał, iż nałożenie grzywny na organ nie będzie celowe. W ocenie sądu mimo, iż grzywna ma charakter mieszany, czyli dyscyplinująco – represyjny, jej podstawowym celem jest przymuszenie organu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a. Innymi słowy, przepis art. 55 § 1 P.p.s.a., zmierza przede wszystkim do wyegzekwowania od organu administracji wypełnienia przezeń obowiązków procesowych. A ponieważ organ zrealizował swój obowiązek – jeszcze przed nałożeniem grzywny i przed powzięciem wiadomości o złożeniu przez skarżącą wniosku o zastosowanie sankcji z art. 55 § 1 P.p.s.a. – sąd uznał, iż nie ma podstaw do nałożenia na organ grzywny.
Z nadesłanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiedzi na wniosek wynika, że organ miał świadomość uchybienia terminu w przekazaniu skargi do sądu, co uzasadniał potrzebą zabezpieczenia dalszego toku postępowania, czyli koniecznością przygotowania akt zastępczych. Niewątpliwie czas trwania postępowania administracyjnego w sprawie poskutkował dużą ilością zgromadzonych dokumentów, zatem przygotowanie akt zastępczych, sporządzenie odpowiedzi na skargę i przygotowanie akt administracyjnych celem wysłania ich do sądu administracyjnego, było niewątpliwie czynnością pracochłonną. Wszystkie te okoliczności przemawiają za oddaleniem wniosku o nałożenie grzywny, o której stanowi art. 55 § 1 P.p.s.a.
Konkludując, obowiązek określony w art. 54 § 2 P.p.s.a., choć po terminie, ale został wykonany. Zatem nałożenie grzywny przewidzianej w art. 55 § 1 P.p.s.a., w okolicznościach tej konkretnej sprawy, uznać należało za zbędne.
Z tych wszystkich względów, w oparciu o treść art. 55 § 1 P.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.
LS