Uzasadnienie
K. P. pismem z dnia 9 lipca 2026 r., uzupełnionym w dniu 10 lipca 2026 r., w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a."), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie A Spółce komandytowej z siedzibą w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi i odpowiedzi na skargę na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego pisma wnioskodawca wskazał, iż jego skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 28 kwietnia 2026 r. oraz została wysłana przez wnioskodawcę do organu administracji. Pismo to zostało odebrane 28 kwietnia 2026 r. Mimo upływu terminu do udzielenia odpowiedzi na skargę, żadnej informacji nie udzielono.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zobowiązanie Sądu do przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę spółka otrzymała w dniu 19 lipca 2026 r. Spółka nie posiada akt sprawy skarżącego, nigdy wcześniej nie otrzymała drogą mailową ani tradycyjną pocztą wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Skarżący nie składał również żadnego ponaglenia w sprawie rozpoznania jego sprawy. Jak wynika z treści pisma zatytułowanego "Skarga na bezczynność za nieudzielenie informacji publicznej", skarżący skierował je wraz z załącznikami bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wysyłając do spółki jedynie odpis do wiadomości i nie załączając dokumentów, o których w niej pisze. Stąd też Spółka nie podejmowała żadnych czynności, wiedząc, że skarga została skierowana bezpośrednio do sądu, a Spółka nie posiada przy tym żadnych akt dotyczących skarżącego, gdyż nigdy wcześniej o jego sprawie nie wiedziała. Z chwilą, gdy Spółka otrzymała pismo z Sądu o przesłanie akt i odpowiedzi na skargę, spółka odniosła się jedynie do samej skargi, gdyż nie posiada akt.
Ponadto organ podkreślił, że skarżący wniósł o nałożenie na organ kary za niezłożenie jedynie odpowiedzi na skargę, podczas gdy odpowiedź została złożona, a ponadto Spółka nie powinna być karana za brak samej merytorycznej odpowiedzi na skargę.
Organ wskazał również, że skarżący twierdzi, iż zwracał się do organu mailowo. Spółka podkreśliła jednak, że nie otrzymała maila od skarżącego, a zgodnie z obecnym orzecznictwem wniosek o dostęp do informacji publicznej nie jest wystarczający do udzielenia odpowiedzi ze względów bezpieczeństwo. Dodatkowo informacja, o którą zwraca się skarżący, nie jest informacją publiczną ze względu na jej szczególny interes publiczny. Spółka nie może ponosić kary za to, że skarżący ze względu na swoje animozje do lekarza angażuje ją do swoich spraw.
Przy piśmie z dnia 26 sierpnia 2026 r. skarżący nadesłał kopię potwierdzenia nadania skargi na adres organu w dniu 24 kwietnia 2026 r. oraz wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A., z którego wynika, że powyższa korespondencja została doręczona w dniu 28 kwietnia 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Wniosek okazał się zasadny.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.).
Przesłankami uprawniającymi sąd do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek skarżącego oraz stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd zaś orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA").
Analiza wniosku, nadesłanej przez skarżącego kopii zwrotnego potwierdzenia nadania przesyłki oraz wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. wskazuje, że skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej wpłynęła do organu w dniu 28 kwietnia 2026 r. Zatem wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. termin na jej przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi upływał z dniem 13 maja 2026 r. (środa). Tymczasem analiza akt sprawy o sygn. II SAB/Łd 303/26 wskazuje, że organ nadesłał odpowiedź na skargę dopiero w dniu 30 lipca 2026 r. (data nadania korespondencji w placówce pocztowej), po otrzymaniu stosownego wezwania z sądu.
Podkreślić przy tym należy, iż dla wymierzenia grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi do sądu administracyjnego nie ma żadnego znaczenia to, z jakiego powodu skarga nie została przez organ przekazana do sądu w terminie. Obowiązkiem organów jest bowiem znajomość obowiązujących przepisów prawa, a także taka organizacja pracy, w tym również jej zaplecza technicznego, która zapewni terminowe wypełnianie nałożonych prawem obowiązków. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje swoją podstawę faktyczną w samym fakcie nieprzekazania w terminie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, do którego wpłynęła i przeciwko któremu jest skierowana (por. postanowienie NSA z 27 stycznia 2022 r., sygn. III OZ 21/22, publ. CBOSA).
Nieprzekazanie grzywny Sądowi w terminie naruszyło konstytucyjne prawo skarżącego do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Natomiast celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a, nie jest wyłącznie zapewnienie przekazania skargi do sądu oraz wymierzenie organowi kary za niewypełnienie nałożonych prawem obowiązków. Jak wskazano powyżej, ma ona również funkcję prewencyjną, mającą na celu zapobiec naruszeniom prawa w przyszłości.
W tych okolicznościach zaistniały przesłanki zastosowania grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wymierzając organowi grzywnę za niedopełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, Sąd wziął pod uwagę, iż ustawodawca pozostawił swobodę w decyzji co do wymiaru jej wysokości, tj. określił jedynie górną granicę jej wysokości. Sąd zważył specyfikę i charakter okoliczności rozpatrywanej sprawy, oraz to, że zakres i forma działania sądu administracyjnego nie powinna wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu, jakim jest sądowa kontrola wykonywania zadań przez organy administracji publicznej.
W ocenie Sądu grzywna w wysokości 400 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie administracji, a zarazem czyni zadość funkcji dyscyplinującej, represyjnej i prewencyjnej. Sąd uznał, że grzywna w powyższej wysokości jest w wystarczającym stopniu dotkliwa, czym spełnia funkcję represyjną a jednocześnie w pełni realizuje zadania dyscyplinujące i prewencyjne.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. i art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. a.bł.