Postanowienie WSA w Łodzi z 22 maja 2018 r., II SO/Łd 2/18

Sąd

Dnia 22 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2018 roku

Sprawa

sprawy z wniosku H. K.-Ł. i B. Ł. o wymierzenie Radzie Gminy i Miasta S. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: wymierzyć Radzie Gminy i Miasta S. grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych. a.tp.

Skład

Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z 19 lutego 2018 r. (nadanym pocztą 20 lutego 2018 r.) H. K.- Ł. i B. Ł. złożyli do sądu administracyjnego wniosek o wymierzenie Radzie Gminy i Miasta S. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – w skrócie: "p.p.s.a" – za nieprzekazanie skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie.

W uzasadnieniu wniosku H. K.- Ł. i B. Ł. wyjaśnili, że 7 grudnia 2017 r. wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy i Miasta S. z [...], nr [...]. Jednakże pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została przekazana do sądu, co uzasadnia wymierzenie organowi grzywny.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny pełnomocnik Rady Gminy i Miasta S. podkreślił, że organ nic o nim nie wiedział. Natomiast tuż po jego złożeniu, tj. 22 lutego 2018 r. przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę wraz z odpowiedzią i stosownymi wyjaśnieniami.

Pełnomocnik organu dodał, że w celu przekazania skargi konieczne było m.in. wykonanie mapy w skali 1:1000, która stanowiła załącznik zaskarżonej uchwały. Wydanie jedynej posiadanej kopii nie było możliwe i należało zamówić sporządzenie kolejnego egzemplarza.

Nadto pełnomocnik organu podniósł, że jest to pierwszy przypadek uchybienia terminu przez ten organ. Wszelkie skargi są przekazywane do sądu w ustawowym terminie.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżących o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny.

Stosownie do ww. przepisu w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Natomiast zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Jak wiadomo sądowi z urzędu ze sprawy o sygn. akt II SA/Łd 196/18, skarga H. K.-Ł. i B. Ł. na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została osobiście w siedzibie organu w dniu 7 grudnia 2017 r. Z uwagi na fakt, że ustawowy termin upływał w sobotę, obowiązkiem organu było przekazanie tej skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę najpóźniej do 8 stycznia 2018 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Tymczasem organ przekazał do sądu ww. skargę dopiero w dniu 22 lutego 2018 r., a więc niewątpliwie z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Argumenty pełnomocnika organu, uzasadniające uchybienie ustawowego terminu do przekazania skargi do sądu, nie mogą skutkować oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie przez organ administracji obowiązku przekazania do sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

W tym miejscu wskazać jednak wypada, że organ nie musiał zwlekać z przekazaniem do sądu skargi do czasu przygotowania pełnej dokumentacji sprawy. Wystarczyłoby, gdyby organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz tymi dokumentami, którymi dysponował, jednocześnie informując sąd, że pozostałe dokumenty zostaną przekazane niezwłocznie po ich otrzymaniu przez organ. Co prawda w takiej sytuacji obowiązek przekazania wszystkich akt dotyczących sprawy nadal ciąży na organie administracji, ale już samo przekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę skutkuje tym, że przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być podstawą do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny.

Ponieważ ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a., sąd uznał, że wysokość grzywny w kwocie 200 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie, o czym orzeczono, jak w sentencji.

a.tp.