Uzasadnienie
W dniu 1 grudnia 2017 roku K.G. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Ł. wniosek o wymierzenie Radzie Osiedla A w Ł. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) za nieprzekazanie skargi z dnia 2 października 2017 r. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Jej zdaniem wysokość grzywny jest zasadna przede wszystkim ze względu na przewlekłość całego procesu postępowania.
Na mocy zarządzenia sędziego z dnia 12 grudnia 2017 r. odpis wyżej wymienionego wniosku K.G. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi został przesłany Radzie Osiedla A w Ł. celem zajęcia stanowiska co do jego treści.
Powyższe wezwanie zostało doręczone organowi w dniu 28 grudnia 2017r., jednakże pozostawił je bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny.
Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1764 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 roku i w drugim półroczu 2016 roku (M.P. poz. 208) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 roku wyniosło 3.536,87 zł. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że K.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu – Rady Osiedla A w Łodzi. Wspomniana skarga podnosiła zarzut bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego, stosownie do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie akt i odpowiedzi na skargę powinno było nastąpić w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Nie jest też sporne, że w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, co więcej skargi organ nie przekazał do dnia dzisiejszego.
W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd przyjęty w orzecznictwie, według którego grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie Sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Okoliczności przedmiotowej sprawy potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.
Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny Sąd uwzględnił okoliczność dotyczące rozmiaru przekroczenia terminu, ale i specyfikę organu. Sąd doszedł do przekonania, że w realiach niniejszej sprawy wysokość grzywny będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 200 p.p.s.a.
IB