Uzasadnienie
Fundacja "A" z siedzibą w W. w dniu [...] kwietnia 2015 roku skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie organowi – Dyrektorowi Instytutu "A" w Ł. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści wniosku jego autor wskazał, iż w dniu [...] maja 2014 roku skierował do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z uwagi na to, iż organ nie udzielił informacji publicznej, strona w dniu [...] lipca 2014 roku ponowiła swój wniosek, a następnie – dnia 17 lutego 2015 roku – skierowała za pośrednictwem organu skargę do sądu administracyjnego na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Mimo upływu terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p.") skarga nie została przekazana do sądu.
W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Instytutu "A" w Ł. wniósł o odstąpienie od wymierzenie grzywny, ewentualnie o jej wymierzenie w najniższej wysokości. W motywach stanowiska organ wyjaśnił, iż w dniu 23 lutego 2015 roku otrzymał skargę na bezczynność, ale z uwagi na dużą ilość zajęć związanych z procesem restrukturyzacji Instytutu, nie udzielił odpowiedzi na skargę i nie przekazał tejże skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem organu termin przekazania skargi do sądu upływał z dniem 25 marca 2015 roku, a wniosek o wymierzenie grzywny złożono w dniu 1 kwietnia 2015 roku, zatem zaledwie po upływie 6 dni od wyekspirowania terminu przekazania skargi. Organ nadto dodał, iż orzekając w sprawie grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę specyfikę i charakter okoliczności danej sprawy, w tym przyczyny niewypełnienia obowiązku, rozmiar uchybienia oraz sytuację organu. W konkluzji organ wyjaśnił, iż za odstąpieniem od wymierzenia grzywny przemawiają takie czynniki jak to, że Instytut zajmuje się przede wszystkim działalnością naukowo – medyczną, nie prowadzi postępowań administracyjnych i na co dzień nie stosuje przepisów procedury sądowoadministracyjnej, a nadto okoliczność, iż opóźnienie w przekazaniu skargi było niewielkie, a grzywna ma charakter uznaniowy. Odstąpienie od wymierzenia grzywny lub jej obniżenie uzasadnia także trudna sytuacja materialna Instytutu, który ma kilkudziesięciomilionowe zadłużenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
W odniesieniu do powyższej regulacji poczynić wypada zastrzeżenie, iż w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami do sądu administracyjnego – stosownie do art. 21 u.d.i.p. – wynosi 15 dni.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd przyjęty w orzecznictwie, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 roku, I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 roku, I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 roku, I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I OZ 278/13 i inne; wszystkie są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu – Dyrektora Instytutu "A" w Ł. Wobec tego, stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a. organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu, o jakim mowa w art. 21 u.d.i.p. Nie podlega dyskusji, iż w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, bowiem skarga, którą Dyrektor Instytutu otrzymał w dniu 23 lutego 2015 roku, przekazana została sądowi dopiero w dniu 4 maja 2015 roku. Tymczasem 15 – dniowy termin przekazania skargi liczony od dnia jej otrzymania ekspirował z dniem 10 marca 2015 roku, czyli skarga, która została przekazana do sądu dopiero w dniu 4 maja 2015 roku, została przekazana z 55 – dniowym uchybieniem terminu.
Podsumowując, przedstawione okoliczności potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a.
Odnosząc się zaś do kwestii wysokości wymierzonej grzywny zaakcentować należy, iż grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Wobec tego sąd określając wysokość grzywny uwzględnił rozmiar przekroczenia terminu, jakiego dopuścił się organ oraz treść argumentacji jaką posłużył się wyjaśniając przyczynę uchybienia. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż przekazanie skargi nastąpiło z niemalże z czterokrotnych przekroczeniem ustawowego terminu, jaki obowiązywał organ w niniejszej sprawie (55 dni po wniesieniu skargi, zamiast 15 dni). Organ usprawiedliwił swoje uchybienie trwającym procesem restrukturyzacji Instytutu i okolicznością, iż na co dzień Instytut prowadzi działalność naukowo – medyczną, a prowadzenie postępowań administracyjnych nie jest jego regularną działalnością. Na wysokość ustalonej grzywny wpływ ma także niewątpliwie trudna sytuacja materialna Instytutu. Z tych powodów sąd uwzględniając okoliczności sprawy wywiódł, iż kwota 100 zł w realiach sprawy będzie odpowiednia.
W konkluzji odnosząc się do argumentów przedstawionych w odpowiedzi organu na wniosek wyjaśnić wypada, iż z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy (udostępnienie informacji publicznej) organ miał obowiązek przekazać skargę – jak już wskazano wcześniej – w piętnastodniowym terminie określonym w art. 21 u.d.i.p., a nie w trzydziestodniowym terminie określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a.
Reasumując, sąd orzekł jak w punkcie pierwszym postanowienia na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sąd postanowił w punkcie drugim na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.
LS